شمارهٔ ۱۴۰ حکیم سبزواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر با زبانی زیبا و صمیمی از عشق و عشق ورزی صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که از روز نخست، زندگی‌اش را با عشق پر کرده و جز قصه عشق محبوبش چیزی ننوشته است. شاعر به زاهدانی اشاره می‌کند که او را به بهشت دعوت کرده‌اند اما خود به دنبال دیدار معشوق و بهشت عشق است. او از نکوهش عشق خسته دلان می‌گوید و تأکید می‌کند که زیبایی و زشتی در اثر عشق نهفته است. با دعوت به نوشیدن جام عشق و لذت بردن از آن، شاعر به جستجوی معشوق و تلاشی که در این راه کرده اشاره می‌کند. در نهایت، او بر این نکته تأکید دارد که تمام تلاش‌ها و کشش‌های درونی‌اش به کشف رازهای دل و عشق می‌انجامد.