شمارهٔ ۱۳۸ حکیم سبزواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف لحظات روحانی و احساسی خود می‌پردازد. شروع روز را با حالی خمار و مست توصیف می‌کند که پس از نوشیدن نوشیدنی، به حالت معنوی و شگرفی دست می‌یابد. نور حقیقت برای او نمایان می‌شود و احساس می‌کند که به حقیقت رسیده است. او به یاد معشوقش می‌افتد و تصویر او در ذهنش جان می‌گیرد. شاعر همچنین از زلف معشوق به‌عنوان دام و تله‌ای یاد می‌کند که او را گرفتار کرده است. در پایان، از غیبت سالانه اسرار سخن می‌گوید و از اینکه دوباره به عالم اسرار دست یافته، خوشحال است.