شمارهٔ ۹۷ حکیم سبزواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و جذابیت یک معشوق سخن می‌گوید که چشمان سیاه و جذابی دارد و به طرز دلربایی عاشقان را فریب می‌دهد. شاعر به توصیف ویژگی‌های ظاهری و تاثیرگذار او مانند مژگان، ابرو و قامتش می‌پردازد و تأکید می‌کند که عشق به او مثل دریای بی‌کران است که دل‌ها در آن غرق می‌شوند. همچنین به تضاد زیبایی این معشوق با دیگران اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که عشق او فراتر از تنها عشق خود شاعر است و دل‌های بسیاری را می‌رباید. در نهایت، شاعر از ذات و وجود معشوق به عنوان خیر مطلق یاد می‌کند و به عمق رازهای عشق و زیبایی اشاره می‌کند.