بخش ۵ - الحکایه و التمثیل عطار
عطار نیشابوری / بخش پانزدهم / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
عزیزی بر لب دریا باستاد
نظر از هر سوی دریا فرستاد
یکی دریا همی دید آرمیده
یکی فطرت بحدش نارسیده
بدریا گفت ای بس بی نهایت
ز آرام تو می‌ترسم بغایت
که گرموجی برآید یک دم از تو
بسی کشتی که افتد بر هم از تو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر، شخصی را توصیف می‌کند که کنار دریا ایستاده و به وسعت دریا نگاه می‌کند. او دو حس متفاوت نسبت به دریا دارد: یکی آنکه دریا را آرام و بی‌نهایت می‌بیند و دیگری نگرانی از طوفان و امواجی که ممکن است ناگهان پدید آیند و باعث غرق شدن کشتی‌ها شوند. این نگرانی از قدرت نهفته در آرامش دریا نشأت می‌گیرد.