نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۲ - الحکایه و التمثیل عطار

عطار نیشابوری / بخش ششم / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

چنین گفت آن عزیزی بادیانت

که تا حق عرضه دادست این امانت

زمین و آسمان زان در رمیدست

که بار عهده آن سخت دیدست

تو تنها آمدی تا آن کشی تو

از آن ترسم که خط در جان کشی تو

اگر اینست امانت ای همه ننگ

بسی این به کشد ازتو خری لنگ

اگر بی سر شوی این سر بدانی

وگرنه گربهٔ از چند خوانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شخصی با ارزش و امانت‌دار، بیان می‌کند که زمانی که حق و حقیقت را ارائه دهد، زمین و آسمان از بار این امانت که بسیار سنگین است، فرار کرده‌اند. او نگران است که فردی تنها و بی‌همراه نتواند این بار را به دوش بکشد و در نهایت از او برمی‌‌آید که اگر این امانت ننگین باشد، حتی الاغی نیز به زحمت می‌تواند آن را حمل کند. وی به این نتیجه می‌رسد که باید از خطرات آگاه باشد و ببیند آیا واقعاً قادر است این مسئولیت را بر عهده بگیرد یا خیر.