بخش ۲۸ - خطاب بلبل به طوطی و نصیحت کردن او را بخدمت پیر عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به طوطی (مرغ شکرخوار) می‌گوید که تو هرگز با من، که جگرخوار هستم، نبوده‌ای. فصاحت و زیبا سخن گفتن بدون ملاحت (زیبایی و جذابیت) بی‌فایده است. اگرچه ممکن است تو با طبع زیرک دیده شده باشی، اما این باعث می‌شود که از صحبت با دوستانت دور شوی. وقتی استاد سخن حقیقت را برایت روشن کند، متوجه می‌شوی که تنها به تصویر خود در آینه می‌نگری و عاقلانه نمی‌نگری. شاعر می‌گوید افسوس که تو به باطل چسبیده‌ای و از استاد غافلی. او به طوطی توصیه می‌کند که آینه را کنار بگذارد و به حقیقت استاد نگاه کند. طوطی نباید مغرور شود و باید از نطق خودمان احساس نکند که هنرمند است. زیبایی ظاهری بی‌حد در دیگران ممکن است وجود داشته باشد، اما بدون علم و عشق به حقیقت، تو هرگز نمی‌توانی از قفس نادانی رهایی یابی. اگرچه می‌توانی علم بخوانی، اما بدون عشق، هیچ نمی‌دانی. پس رفتن به سمت آگاهی و حقیقت آسان‌تر از نادیده گرفتن آن است.