غزل شمارهٔ ۱۰۱ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بررسی وجود و عدم می‌پردازد و می‌پرسد که اگر همه چیز در جهان تویی، پس چه چیزی غیر از تو وجود دارد؟ شاعر به این نتیجه می‌رسد که تنها حقیقت، وجود خداوند است. او می‌گوید که اگر همه چیز به فنا می‌رود و ما در حقیقت وجود نداریم، پس غم و درد و تلاش‌های ما چه معنا دارند؟ همچنین، به فنا شدن جان در عشق الهی اشاره می‌کند و می‌پرسد که حالا که جان از خود بی‌خبر است، وجودش چه معنایی دارد. در نهایت، اشاره‌ای به ضعف خود به عنوان عطار دارد و از بی‌معنایی گفت‌وگوهای بی‌ثمر سخن می‌گوید.