غزلیات — دیوان اشعار عطار

Name: غزلیات — دیوان اشعار عطار
Author: عطار نیشابوری

عطار نیشابوری / دیوان اشعار

فهرست شعرها

غزل شمارهٔ ۲ — ز زلفت زنده می‌دارد صبا انفاس عیسی را
غزل شمارهٔ ۱ — چون نیست، هیچ مردی، در عشق، یار ما را،
غزل شمارهٔ ۳ — ای به عالم کرده پیدا راز پنهان مرا
غزل شمارهٔ ۵ — سوختی جانم چه می‌سازی مرا
غزل شمارهٔ ۶ — گر سیر نشد تو را دل از ما
غزل شمارهٔ ۷ — بار دگر شور آفرید این پیر درد آشام ما
غزل شمارهٔ ۸ — چون شدستی ز من جدا صنما
غزل شمارهٔ ۱۰ — در دلم بنشسته‌ای بیرون میا
غزل شمارهٔ ۴ — گفتم اندر محنت و خواری مرا
غزل شمارهٔ ۹ — در دلم افتاد آتش ساقیا
غزل شمارهٔ ۱۱ — ای عجب دردی است دل را بس عجب
غزل شمارهٔ ۱۶ — تا درین زندان فانی زندگانی باشدت
غزل شمارهٔ ۱۳ — برقع از ماه برانداز امشب
غزل شمارهٔ ۱۷ — زهی ماه در مهر سرو بلندت
غزل شمارهٔ ۱۴ — چه شاهدی است که با ماست در میان امشب
غزل شمارهٔ ۱۸ — دم مزن گر همدمی می‌بایدت
غزل شمارهٔ ۱۲ — روز و شب چون غافلی از روز و شب
غزل شمارهٔ ۱۵ — سحرگاهی شدم سوی خرابات
غزل شمارهٔ ۲۶ — آن نه روی است ماه دو هفته است
غزل شمارهٔ ۲۱ — تا به عمدا ز رخ نقاب انداخت
غزل شمارهٔ ۲۵ — دلبرم در حسن طاق افتاده است
غزل شمارهٔ ۲۲ — عشق جانان همچو شمعم از قدم تا سر بسوخت
غزل شمارهٔ ۲۰ — ای شکر خوشه‌چین گفتارت
غزل شمارهٔ ۲۴ — دولت عاشقان هوای تو است
غزل شمارهٔ ۲۳ — آه‌های آتشینم پرده‌های شب بسوخت
غزل شمارهٔ ۱۹ — بعد جوی از نفس سگ گر قرب جان می‌بایدت
غزل شمارهٔ ۲۹ — دوش کان شمع نیکوان برخاست
غزل شمارهٔ ۲۸ — چون ز مرغ سحر فغان برخاست
غزل شمارهٔ ۳۰ — اینت گم گشته دهانی که توراست
غزل شمارهٔ ۳۲ — عاشقی و بی نوایی کار ماست
غزل شمارهٔ ۳۱ — چون مرا مجروح کردی گر کنی مرهم رواست
غزل شمارهٔ ۳۳ — این چه سوداست کز تو در سر ماست
غزل شمارهٔ ۳۴ — راه عشق او که اکسیر بلاست
غزل شمارهٔ ۲۷ — تا کی از صومعه خمار کجاست
غزل شمارهٔ ۳۷ — تو را در ره خراباتی خراب است
غزل شمارهٔ ۳۸ — چون به اصل اصل در پیوسته بی‌تو جان توست
غزل شمارهٔ ۴۰ — عقل مست لعل جان افزای توست
غزل شمارهٔ ۴۱ — قبلهٔ ذرات عالم روی توست
غزل شمارهٔ ۳۶ — تا آفتاب روی تو مشکین نقاب بست
غزل شمارهٔ ۳۵ — طرقوا یا عاشقان کین منزل جانان ماست
غزل شمارهٔ ۴۲ — آنکه چندین نقش ازو برخاسته است
غزل شمارهٔ ۳۹ — عزیزا هر دو عالم سایهٔ توست
غزل شمارهٔ ۴۴ — ندای غیب به جان تو می‌رسد پیوست
غزل شمارهٔ ۴۳ — بیا که قبلهٔ ما گوشهٔ خرابات است
غزل شمارهٔ ۴۷ — تا که عشق تو حاصل افتادست
غزل شمارهٔ ۴۶ — چون کنم معشوق عیار آمدست
غزل شمارهٔ ۴۸ — این گره کز تو بر دل افتادست
غزل شمارهٔ ۴۹ — مرا در عشق او کاری فتادست
غزل شمارهٔ ۵۰ — ندانم تا چه کارم اوفتادست
غزل شمارهٔ ۴۵ — لعل گلرنگت شکربار آمدست
غزل شمارهٔ ۵۵ — زان پیش که بودها نبودست
غزل شمارهٔ ۵۳ — دلی کز عشق جانان دردمند است
غزل شمارهٔ ۵۶ — ره عشاق راهی بی‌کنار است
غزل شمارهٔ ۵۷ — آتش عشق تو در جان خوشتر است
غزل شمارهٔ ۵۸ — لعلت از شهد و شکر نیکوتر است
غزل شمارهٔ ۵۴ — پی آن گیر کاین ره پیش بردست
غزل شمارهٔ ۵۱ — مفشان سر زلف خویش سرمست
غزل شمارهٔ ۵۲ — عزم آن دارم که امشب نیم مست
غزل شمارهٔ ۵۹ — آن دهان نیست که تنگ شکر است
غزل شمارهٔ ۶۱ — ذره‌ای اندوه تو از هر دو عالم خوشتر است
غزل شمارهٔ ۶۰ — عشق را گوهر ز کانی دیگر است
غزل شمارهٔ ۶۶ — روی تو شمع آفتاب بس است
غزل شمارهٔ ۶۲ — مرکب لنگ است و راه دور است
غزل شمارهٔ ۶۳ — اگر تو عاشقی معشوق دور است
غزل شمارهٔ ۶۵ — هر که را ذره‌ای ازین سوز است
غزل شمارهٔ ۶۴ — چه رخساره که از بدر منیر است
غزل شمارهٔ ۷۱ — در سرم از عشقت این سودا خوش است
غزل شمارهٔ ۶۸ — وشاقی اعجمی با دشنه در دست
غزل شمارهٔ ۷۲ — چشم خوشش مست نیست لیک چو مستان خوش است
غزل شمارهٔ ۷۴ — در دلم تا برق عشق او بجست
غزل شمارهٔ ۷۰ — دوش ناگه آمد و در جان نشست
غزل شمارهٔ ۷۳ — حسن تو رونق جهان بشکست
غزل شمارهٔ ۶۷ — شمع رویت ختم زیبایی بس است
غزل شمارهٔ ۶۹ — نیم شبی سیم برم نیم مست
غزل شمارهٔ ۸۰ — خاصیت عشقت که برون از دو جهان است
غزل شمارهٔ ۷۸ — غم بسی دارم چه جای صد غم است
غزل شمارهٔ ۷۹ — درج لعلت دلگشای مردم است
غزل شمارهٔ ۸۲ — تا چشم برندوزی از هر چه در جهان است
غزل شمارهٔ ۸۱ — هر شور و شری که در جهان است
غزل شمارهٔ ۷۵ — سر عشقت مشکلی بس مشکل است
غزل شمارهٔ ۷۶ — رَه میخانه و مسجد کدام است
غزل شمارهٔ ۷۷ — تا در تو خیال خاص و عام است
غزل شمارهٔ ۸۳ — عشق تو قلاوز جهان است
غزل شمارهٔ ۸۶ — همه عالم خروش و جوش از آن است
غزل شمارهٔ ۸۴ — تا عشق تودر میان جان است
غزل شمارهٔ ۸۷ — رهی کان ره نهان اندر نهان است
غزل شمارهٔ ۸۵ — جهانی جان چو پروانه از آن است
غزل شمارهٔ ۸۸ — چون دلبر من سبز خط و پسته دهان است
غزل شمارهٔ ۹۰ — عشق تو ز اختیار بیرونست
غزل شمارهٔ ۸۹ — کم شدن در کم شدن دین من است
غزل شمارهٔ ۹۱ — عشق جمال جانان دریای آتشین است
غزل شمارهٔ ۹۲ — شیر در کار عشق مسکین است
غزل شمارهٔ ۹۶ — خراباتی است پر رندان سرمست
غزل شمارهٔ ۹۴ — هر که درین دیرخانه مرد یگانه است
غزل شمارهٔ ۹۸ — بی تو از صد شادیم یک غم به است
غزل شمارهٔ ۹۵ — ای به وصفت ، گم شده هرجان که هست
غزل شمارهٔ ۹۷ — شادی به روزگار شناسندگان مست
غزل شمارهٔ ۹۳ — بت ترسای من مست شبانه است
غزل شمارهٔ ۱۰۰ — شمع رویت را دلم پروانه‌ای است
غزل شمارهٔ ۹۹ — نور ایمان از بیاض روی اوست
غزل شمارهٔ ۱۰۱ — گر جمله تویی همه جهان چیست
غزل شمارهٔ ۱۰۳ — در عشق، قرار بی‌قراری است
غزل شمارهٔ ۱۰۲ — ای دلشده دلربای من کیست
غزل شمارهٔ ۱۰۵ — سخن عشق جز اشارت نیست
غزل شمارهٔ ۱۰۴ — طریق عشق جانا بی بلا نیست
غزل شمارهٔ ۱۰۶ — عشق را اندر دو عالم هیچ پذرفتار نیست
غزل شمارهٔ ۱۰۸ — دل بگسل از جهان که جهان پایدار نیست
غزل شمارهٔ ۱۰۹ — از تو کارم همچو زر بایست نیست
غزل شمارهٔ ۱۱۰ — ای دل ز جان در آی که جانان پدید نیست
غزل شمارهٔ ۱۱۱ — از قوت مستیم ز هستیم خبر نیست
غزل شمارهٔ ۱۱۲ — دل خون شد و از توام خبر نیست
غزل شمارهٔ ۱۱۳ — در ره عشاق نام و ننگ نیست
غزل شمارهٔ ۱۱۴ — طمع وصل تو مجالم نیست
غزل شمارهٔ ۱۰۷ — هر که درین درد گرفتار نیست
غزل شمارهٔ ۱۱۷ — هر دلی کز عشق تو آگاه نیست
غزل شمارهٔ ۱۱۵ — آفتاب رخ تو پنهان نیست
غزل شمارهٔ ۱۱۶ — سرو چون قد خرامان تو نیست
غزل شمارهٔ ۱۱۹ — در ده خبر است این ، که ز مَه دِه خبری نیست
غزل شمارهٔ ۱۱۸ — کیست که از عشق تو پردهٔ او پاره نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۱ — آیینهٔ تو سیاه روی است
غزل شمارهٔ ۱۲۰ — عشق جز بخشش خدایی نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۲ — زهی زیبا جمالی این چه روی است
غزل شمارهٔ ۱۲۴ — تاب روی تو آفتاب نداشت
غزل شمارهٔ ۱۲۵ — درد دل من از حد و اندازه درگذشت
غزل شمارهٔ ۱۲۷ — ای دلم مست چشمهٔ نوشت
غزل شمارهٔ ۱۲۹ — تا گل از ابر آب حیوان یافت
غزل شمارهٔ ۱۲۸ — تا دل من راه جانان بازیافت
غزل شمارهٔ ۱۲۳ — هر دیده که بر تو یک نظر داشت
غزل شمارهٔ ۱۳۰ — تا دل ز کمال تو نشان یافت
غزل شمارهٔ ۱۲۶ — در عشق تو عقل سرنگون گشت
غزل شمارهٔ ۱۳۶ — دوش جان دزدیده از دل راه جانان برگرفت
غزل شمارهٔ ۱۳۵ — هر دل که ز عشق بی نشان رفت
غزل شمارهٔ ۱۳۷ — آتش سودای تو عالم جان در گرفت
غزل شمارهٔ ۱۳۲ — پیشگاه عشق را پیشان که یافت
غزل شمارهٔ ۱۳۴ — بس که دل تشنه سوخت وز لبت آبی نیافت
غزل شمارهٔ ۱۳۳ — خاک کویت هر دو عالم در نیافت
غزل شمارهٔ ۱۳۸ — گر نبودی در جهان امکان گفت
غزل شمارهٔ ۱۳۱ — دل کمال از لعل میگون تو یافت
غزل شمارهٔ ۱۴۲ — ای چو چشم سوزن عیسی دهانت
غزل شمارهٔ ۱۴۳ — ای مُشکِ ختا ، خطِ سیاهت
غزل شمارهٔ ۱۴۰ — ای آفتاب طفلی در سایهٔ جمالت
غزل شمارهٔ ۱۴۱ — ای بی نشان محض نشان از که جویمت
غزل شمارهٔ ۱۳۹ — ای زلف تو دام و دانه خالت
غزل شمارهٔ ۱۴۶ — رطل گران ده صبوح زانکه رسیده است صبح
غزل شمارهٔ ۱۴۴ — ای آفتاب سرکش یک ذره خاک پایت
غزل شمارهٔ ۱۴۵ — ای پرتو وجودت در عقل بی نهایت
غزل شمارهٔ ۱۵۰ — گر هندوی زلفت ز درازی به ره افتاد
غزل شمارهٔ ۱۵۲ — چون لعل توام هزار جان داد
غزل شمارهٔ ۱۵۱ — چون نظر بر روی جانان اوفتاد
غزل شمارهٔ ۱۵۴ — پیر ما بار دگر روی به خمار نهاد
غزل شمارهٔ ۱۵۳ — شرح لب لعلت به زبان می‌نتوان داد
غزل شمارهٔ ۱۴۷ — صبح دم زد ساقیا هین الصبوح
غزل شمارهٔ ۱۴۸ — کشتی عمر ما کنار افتاد
غزل شمارهٔ ۱۴۹ — عکس روی تو بر نگین افتاد
غزل شمارهٔ ۱۶۲ — گر پرده ز خورشید جمال تو برافتد
غزل شمارهٔ ۱۶۱ — هر شب دل پر خونم بر خاک درت افتد
غزل شمارهٔ ۱۵۶ — هرچه دارم در میان خواهم نهاد
غزل شمارهٔ ۱۵۷ — دلم قوت کار می‌برنتابد
غزل شمارهٔ ۱۵۵ — عشق تو پرده، صد هزار نهاد
غزل شمارهٔ ۱۵۸ — دلم در عشق تو جان برنتابد
غزل شمارهٔ ۱۶۰ — هر آن دردی که دلدارم فرستد
غزل شمارهٔ ۱۵۹ — دل ز هوای تو یک زمان نشکیبد
غزل شمارهٔ ۱۶۶ — حدیث عشق در دفتر نگنجد
غزل شمارهٔ ۱۶۷ — جانا حدیث حسنت در داستان نگنجد
غزل شمارهٔ ۱۶۸ — جانا شعاع رویت در جسم و جان نگنجد
غزل شمارهٔ ۱۶۹ — اسرار تو در زبان نمی‌گنجد
غزل شمارهٔ ۱۷۰ — تا زلف تو همچو مار می‌پیچد
غزل شمارهٔ ۱۶۵ — مرا با عشق تو جان درنگنجد
غزل شمارهٔ ۱۶۳ — نه به کویم گذرت می‌افتد
غزل شمارهٔ ۱۶۴ — در زیر بار عشقت هر توسنی چه سنجد
غزل شمارهٔ ۱۷۵ — اگر دردت دوای جان نگردد
غزل شمارهٔ ۱۷۲ — بودی که ز خود نبود گردد
غزل شمارهٔ ۱۷۴ — دلی کز عشق او دیوانه گردد
غزل شمارهٔ ۱۷۳ — گر نکوییت بیشتر گردد
غزل شمارهٔ ۱۷۶ — قد تو به آزادی بر سرو چمن خندد
غزل شمارهٔ ۱۷۸ — خطش مشک از زنخدان می برآرد
غزل شمارهٔ ۱۷۱ — هر دل که ز خویشتن فنا گردد
غزل شمارهٔ ۱۷۷ — عاشقِ تو ،جانِ مختصر، که پسندد؟
غزل شمارهٔ ۱۸۲ — سر زلف تو بوی گلزار دارد
غزل شمارهٔ ۱۸۶ — بر در حق هر که کار و بار ندارد
غزل شمارهٔ ۱۸۳ — فرو رفتم به دریایی که نه پای و نه سر دارد
غزل شمارهٔ ۱۸۱ — دل درد تو یادگار دارد
غزل شمارهٔ ۱۷۹ — خطی کان سرو بالا می‌درآرد
غزل شمارهٔ ۱۸۵ — لب تو مردمی دیده دارد
غزل شمارهٔ ۱۸۴ — هر که بر روی او نظر دارد
غزل شمارهٔ ۱۸۰ — صبح بر شب شتاب می‌آرد
غزل شمارهٔ ۱۸۹ — اگر درمان کنم امکان ندارد
غزل شمارهٔ ۱۸۷ — زین درد کسی خبر ندارد
غزل شمارهٔ ۱۸۸ — دلی کز عشق جانان جان ندارد
غزل شمارهٔ ۱۹۲ — عشق تو به سینه تاختن برد
غزل شمارهٔ ۱۹۳ — نام وصلش به زبان نتوان برد
غزل شمارهٔ ۱۹۱ — آتش عشق آب کارم برد
غزل شمارهٔ ۱۹۰ — بار دگر پیر ما رخت به خمار برد
غزل شمارهٔ ۱۹۴ — درد من از عشق تو درمان نبرد
غزل شمارهٔ ۱۹۵ — هرچه نشان کنی تویی، راه نشان نمی‌برد
غزل شمارهٔ ۱۹۸ — هر دل که وصال تو طلب کرد
غزل شمارهٔ ۲۰۱ — تا دوست بر دلم در عالم فراز کرد
غزل شمارهٔ ۲۰۰ — بس نظر تیز که تقدیر کرد
غزل شمارهٔ ۲۰۲ — عشق تو مست جاودانم کرد
غزل شمارهٔ ۱۹۹ — چون شراب عشق در دل کار کرد
غزل شمارهٔ ۱۹۶ — دم عیسی است که با باد سحر می‌گذرد
غزل شمارهٔ ۱۹۷ — از کمان ابروش چون تیر مژگان بگذرد
غزل شمارهٔ ۲۰۷ — هر که را عشق تو سرگردان کرد
غزل شمارهٔ ۲۰۳ — دست با تو در کمر خواهیم کرد
غزل شمارهٔ ۲۰۵ — ترسا بچه‌ای ناگه قصد دل و جانم کرد
غزل شمارهٔ ۲۰۴ — پشت بر روی جهان خواهیم کرد
غزل شمارهٔ ۲۰۹ — روی در زیر زلف پنهان کرد
غزل شمارهٔ ۲۰۶ — زلف تو مرا بند دل و غارت جان کرد
غزل شمارهٔ ۲۰۸ — عزم خرابات بی‌فنا نتوان کرد
غزل شمارهٔ ۲۱۰ — بی لعل لبت وصف شکر می‌نتوان کرد
غزل شمارهٔ ۲۱۷ — دل دست به کافری بر آورد
غزل شمارهٔ ۲۱۵ — لوح چو سیمت خطی چو قیر بر آورد
غزل شمارهٔ ۲۱۸ — خطی سبز از زنخدان می بر آورد
غزل شمارهٔ ۲۱۶ — چو جان و دل ز می عشق دوش جوش بر آورد
غزل شمارهٔ ۲۱۱ — چون باد صبا سوی چمن تاختن آورد
غزل شمارهٔ ۲۱۳ — زین دم عیسی که هر ساعت سحر می‌آورد
غزل شمارهٔ ۲۱۲ — خطت خورشید را در دامن آورد
غزل شمارهٔ ۲۱۴ — چو طوطی ، خطِّ او ، پَر سَر بر آورد
غزل شمارهٔ ۲۲۱ — چون زلف بیقرارش بر رخ قرار گیرد
غزل شمارهٔ ۲۲۲ — چو به خنده لب گشایی دو جهان شکر بگیرد
غزل شمارهٔ ۲۲۰ — درد من هیچ دوا نپذیرد
غزل شمارهٔ ۲۲۵ — دست در دامن جان خواهم زد
غزل شمارهٔ ۲۲۴ — چو قفل لعل بر درج گهر زد
غزل شمارهٔ ۲۲۳ — چون پرده ز روی ماه برگیرد
غزل شمارهٔ ۲۲۶ — عشق آمد و آتشی به دل در زد
غزل شمارهٔ ۲۱۹ — زندهٔ عشق تو آب زندگانی کی خورد
غزل شمارهٔ ۲۳۴ — هر روز غم عشقت بر ما حشر انگیزد
غزل شمارهٔ ۲۳۰ — گر آه کنم زبان بسوزد
غزل شمارهٔ ۲۲۹ — گر از گره زلفت جانم کمری سازد
غزل شمارهٔ ۲۳۱ — مرا سودای تو جان می بسوزد
غزل شمارهٔ ۲۳۲ — اگر ز پیش جمالت نقاب برخیزد
غزل شمارهٔ ۲۳۳ — گرچه ز تو هر روزم صد فتنه دگر خیزد
غزل شمارهٔ ۲۲۷ — دل به سودای تو جان در بازد
غزل شمارهٔ ۲۲۸ — تَرْسا بَچهٔ مَستم گر پرده بَرَانْدازَد،
غزل شمارهٔ ۲۳۶ — اگر ز زلف توام حلقه‌ای به گوش رسد
غزل شمارهٔ ۲۴۲ — مرد ره عشق تو از دامن تر ترسد
غزل شمارهٔ ۲۳۸ — هم بلای تو به جان بی قراران می‌رسد
غزل شمارهٔ ۲۳۵ — دل برای تو ز جان برخیزد
غزل شمارهٔ ۲۴۰ — در صفت عشق تو ، شرح و بیان نی رسد
غزل شمارهٔ ۲۴۱ — از سر زلف دلکشت بوی به ما نمی‌رسد
غزل شمارهٔ ۲۳۷ — بوی زلف یارم آمد ، یارم اینک می‌رسد
غزل شمارهٔ ۲۳۹ — جان در مقام عشق به جانان نمی‌رسد
غزل شمارهٔ ۲۴۸ — یک شرر از عین عشق دوش پدیدار شد
غزل شمارهٔ ۲۴۴ — شکن زلف چو زنار بتم پیدا شد
غزل شمارهٔ ۲۴۹ — در راه تو هر که راهبر شد
غزل شمارهٔ ۲۴۶ — پیر ما وقت سحر بیدار شد
غزل شمارهٔ ۲۴۳ — ذوق وصلت به هیچ جان نرسد
غزل شمارهٔ ۲۴۵ — ای به خود زنده مرده باید شد
غزل شمارهٔ ۲۵۰ — چو خورشید جمالت جلوه‌گر شد
غزل شمارهٔ ۲۴۷ — قصهٔ عشق تو چون بسیار شد
غزل شمارهٔ ۲۵۲ — بار دگر پیر ما مفلس و قلاش شد
غزل شمارهٔ ۲۵۸ — جهان از باد نوروزی جوان شد
غزل شمارهٔ ۲۵۱ — برقع از خورشید رویش دور شد
غزل شمارهٔ ۲۵۷ — هر که در راه حقیقت از حقیقت بی‌نشان شد
غزل شمارهٔ ۲۵۳ — بیچاره دلم در سر آن زلف به خم شد
غزل شمارهٔ ۲۵۴ — چون عشق تو داعی عدم شد
غزل شمارهٔ ۲۵۵ — گر در صف دین داران دین دار نخواهم شد
غزل شمارهٔ ۲۵۶ — هر که در بادیهٔ عشق تو سرگردان شد
غزل شمارهٔ ۲۶۴ — چه دانستم که این دریای بی‌پایان چنین باشد؟
غزل شمارهٔ ۲۶۳ — کسی کز حقیقت خبردار باشد
غزل شمارهٔ ۲۶۰ — تا نور او دیدم دو کون از چشم من افتاده شد
غزل شمارهٔ ۲۶۲ — تا دل لایعقلم دیوانه شد
غزل شمارهٔ ۲۶۵ — حدیث فقر را محرم نباشد
غزل شمارهٔ ۲۵۹ — در راه عشق هر دل کو خصم خویشتن شد
غزل شمارهٔ ۲۶۶ — عشقت ایمان و جان به ما بخشد
غزل شمارهٔ ۲۶۱ — پیر ما از صومعه بگریخت در میخانه شد
غزل شمارهٔ ۲۷۲ — در قعر جان مستم دردی پدید آمد
غزل شمارهٔ ۲۶۷ — هر زمانم عشق ماهی در کشاکش می‌کشد
غزل شمارهٔ ۲۷۱ — نه دل چو غمت آمد از خویشتن اندیشد
غزل شمارهٔ ۲۶۹ — قوت بار عشق تو مرکب جان نمی‌کشد
غزل شمارهٔ ۲۷۳ — در عشق به سر نخواهم آمد
غزل شمارهٔ ۲۶۸ — هر زمان عشق تو در کارم کشد
غزل شمارهٔ ۲۷۰ — نور روی تو را نظر نکشد
غزل شمارهٔ ۲۷۴ — کارم از عشق تو به جان آمد
غزل شمارهٔ ۲۷۹ — عشق تو ز سقسین و ز بلغار برآمد
غزل شمارهٔ ۲۷۸ — نقد قدم از مخزن اسرار برآمد
غزل شمارهٔ ۲۷۶ — لعل تو به جان فزایی آمد
غزل شمارهٔ ۲۷۵ — ره عشاق بی ما و من آمد
غزل شمارهٔ ۲۸۰ — سرمست به بوستان برآمد
غزل شمارهٔ ۲۸۲ — نگارم دوش شوریده درآمد
غزل شمارهٔ ۲۷۷ — دی پیر من از کوی خرابات برآمد
غزل شمارهٔ ۲۸۱ — چو ترک سیم برم صبحدم ز خواب درآمد
غزل شمارهٔ ۲۸۵ — عاشقان زنده‌دل به نام تو اند
غزل شمارهٔ ۲۸۷ — آنها که پای در ره تقوی نهاده‌اند
غزل شمارهٔ ۲۸۳ — مستغرقی که از خود هرگز به سر نیامد
غزل شمارهٔ ۲۸۴ — دلا دیدی که جانانم نیامد
غزل شمارهٔ ۲۸۶ — آنها که در هوای تو جان‌ها بداده‌اند
غزل شمارهٔ ۲۸۸ — عاشقان از خویشتن بیگانه‌اند
غزل شمارهٔ ۲۸۹ — پیش رفتن را چو پیشان بسته‌اند
غزل شمارهٔ ۲۹۰ — ز لعلت زکاتی شکر می‌ستاند
غزل شمارهٔ ۲۹۵ — دلم بی عشق تو یک دم نماند
غزل شمارهٔ ۲۹۸ — چون تتق از روی آن شمع جهان برداشتند
غزل شمارهٔ ۲۹۲ — دلی کز عشق تو جان برفشاند
غزل شمارهٔ ۲۹۴ — عقل در عشق تو سرگردان بماند
غزل شمارهٔ ۲۹۷ — آن را که غمت به خویش خواند
غزل شمارهٔ ۲۹۱ — نه قدر وصال تو هر مختصری داند
غزل شمارهٔ ۲۹۶ — گرد ره تو کعبه و خمار نماند
غزل شمارهٔ ۲۹۳ — روی تو کافتاب را ماند
غزل شمارهٔ ۳۰۰ — عاشقانی کز نسیم دوست جان می‌پرورند
غزل شمارهٔ ۳۰۱ — از می عشق نیستی هر که خروش می‌زند
غزل شمارهٔ ۳۰۳ — هر که درین دایره دوران کند
غزل شمارهٔ ۳۰۵ — هر زمانی زلف را بندی کند
غزل شمارهٔ ۲۹۹ — چون سیمبران روی به گلزار نهادند
غزل شمارهٔ ۳۰۶ — دل ز میان جان و دل قصد هوات می‌کند
غزل شمارهٔ ۳۰۲ — چون لبش درج گهر باز کند
غزل شمارهٔ ۳۰۴ — آفتاب رخ آشکاره کند
غزل شمارهٔ ۳۰۷ — هر که عزم عشق رویش می‌کند
غزل شمارهٔ ۳۱۲ — دل نظر بر روی آن شمع جهان می‌افکند
غزل شمارهٔ ۳۱۳ — سر مستی ما مردم هشیار ندانند
غزل شمارهٔ ۳۱۰ — گر فلک دیده بر آن چهرهٔ زیبا فکند
غزل شمارهٔ ۳۱۱ — چو تاب در سر آن زلف دلستان فکند
غزل شمارهٔ ۳۰۸ — عشق توام داغ چنان می‌کند
غزل شمارهٔ ۳۰۹ — زلف شبرنگش شبیخون می‌کند
غزل شمارهٔ ۳۱۴ — عاشقان چون به هوش باز آیند
غزل شمارهٔ ۳۲۰ — شبی کز زلف تو عالم چو شب بود
غزل شمارهٔ ۳۱۶ — آنها که در حقیقت اسرار می‌روند
غزل شمارهٔ ۳۱۹ — هر که سرگردان این سودا بود
غزل شمارهٔ ۳۲۱ — آن را که ز وصل او خبر بود
غزل شمارهٔ ۳۱۸ — قومی که در فنا به دل یکدگر زیند
غزل شمارهٔ ۳۱۷ — دل ز جان برگیر تا راهت دهند
غزل شمارهٔ ۳۲۲ — عشق بی درد ناتمام بود
غزل شمارهٔ ۳۱۵ — اصحاب صدق چون قدم اندر صفا زنند
غزل شمارهٔ ۳۲۸ — زلف تو که فتنهٔ جهان بود
غزل شمارهٔ ۳۲۴ — عشق را پیر و جوان یکسان بود
غزل شمارهٔ ۳۲۶ — هر که را با لب تو پیمان بود
غزل شمارهٔ ۳۲۵ — آنرا که ز وصل او نشان بود
غزل شمارهٔ ۳۲۹ — هر که را ذره‌ای وجود بود
غزل شمارهٔ ۳۲۳ — آنچه نقد سینهٔ مردان بود
غزل شمارهٔ ۳۳۰ — هر که را در عشق تو کاری بود
غزل شمارهٔ ۳۲۷ — هر که را اندیشهٔ درمان بود
غزل شمارهٔ ۳۳۳ — کسی کو خویش بیند بنده نبود
غزل شمارهٔ ۳۳۱ — مرد یک موی تو فلک نبود
غزل شمارهٔ ۳۳۵ — دل به امید وصل تو باد به دست می‌رود
غزل شمارهٔ ۳۳۲ — چو در غم تو جز جان چیزی دگرم نبود
غزل شمارهٔ ۳۳۶ — تا سر زلف تو درهم می‌رود
غزل شمارهٔ ۳۳۷ — چه سازی سرای و چه گویی سرود
غزل شمارهٔ ۳۳۸ — گر نسیم یوسفم پیدا شود
غزل شمارهٔ ۳۳۴ — با لب لعلت سخن در جان رود
غزل شمارهٔ ۳۴۱ — هر که صید چون تو دلداری شود
غزل شمارهٔ ۳۳۹ — هر گدایی مرد سلطان کی شود
غزل شمارهٔ ۳۴۰ — چون تو جانان منی جان بی تو خرم کی شود
غزل شمارهٔ ۳۴۴ — هرچه در هر دو جهان جانان نمود
غزل شمارهٔ ۳۴۳ — ای کوی توام مقصد و ای روی تو مقصود
غزل شمارهٔ ۳۴۲ — یک حاجتم ز وصل میسر نمی‌شود
غزل شمارهٔ ۳۴۵ — رُهبان دَیْر را سببِ عاشقی چه بود؟
غزل شمارهٔ ۳۴۶ — گر دلبرم به یک شکر از لب زبان دهد
غزل شمارهٔ ۳۵۱ — یا دست به زیر سنگم آید
غزل شمارهٔ ۳۵۳ — سر زلف دلستانت به شکن دریغم آید
غزل شمارهٔ ۳۴۹ — یک شکر زان لب به صد جان می‌دهد
غزل شمارهٔ ۳۵۰ — هر که را ذوق دین پدید آید
غزل شمارهٔ ۳۵۲ — عشق تو به جان دریغم آید
غزل شمارهٔ ۳۵۴ — هر که را دانهٔ نار تو به دندان آید
غزل شمارهٔ ۳۴۷ — برق عشق از آتش و از خون جهد
غزل شمارهٔ ۳۴۸ — زلف را چون به قصد تاب دهد
غزل شمارهٔ ۳۵۵ — یک ذره نور رویت گر ز آسمان برآید
غزل شمارهٔ ۳۵۶ — چو از جیبش مه تابان برآید
غزل شمارهٔ ۳۵۸ — گر نه از خاک درت باد صبا می‌آید
غزل شمارهٔ ۳۶۰ — صبح از پرده به در می‌آید
غزل شمارهٔ ۳۵۷ — چو نقاب برگشائی مه آن جهان برآید
غزل شمارهٔ ۳۶۱ — آن ماه برای کس نمی‌آید
غزل شمارهٔ ۳۶۲ — آن روی به جز قمر که آراید
غزل شمارهٔ ۳۵۹ — دلبرم رخ‌گشاده می‌آید
غزل شمارهٔ ۳۶۵ — گر رخ او ذره‌ای جمال نماید
غزل شمارهٔ ۳۶۷ — نه یار هرکسی را رخسار می‌نماید
غزل شمارهٔ ۳۶۸ — سر زلف تو پر خون می‌نماید
غزل شمارهٔ ۳۶۶ — رخت را ماه نایب می‌نماید
غزل شمارهٔ ۳۶۹ — رخ ز زیر نقاب بنماید
غزل شمارهٔ ۳۷۰ — کسی کو هرچه دید از چشم جان دید
غزل شمارهٔ ۳۶۴ — دو جهان بی‌توام نمی‌باید
غزل شمارهٔ ۳۶۳ — تشنه را از سراب چگشاید
غزل شمارهٔ ۳۷۲ — برکناری شو ز هر نقشی که آن آید پدید
غزل شمارهٔ ۳۷۳ — تا که گشت این خیال‌خانه پدید
غزل شمارهٔ ۳۷۱ — قطره گم گردان چو دریا شد پدید
غزل شمارهٔ ۳۷۷ — هنگام صبوح آمد ای هم نفسان خیزید
غزل شمارهٔ ۳۷۶ — در ره عشق تو پایان کس ندید
غزل شمارهٔ ۳۷۵ — تا خطت آمد به شبرنگی پدید
غزل شمارهٔ ۳۷۴ — واقعهٔ عشق را نیست نشانی پدید
غزل شمارهٔ ۳۷۸ — دل چه خواهی کرد چون دلبر رسید
غزل شمارهٔ ۳۸۲ — دلم دردی که دارد با که گوید
غزل شمارهٔ ۳۸۵ — میی درده که در ده نیست هشیار
غزل شمارهٔ ۳۸۰ — عقل را در رهت قدم برسید
غزل شمارهٔ ۳۸۶ — اگر خورشید خواهی سایه بگذار
غزل شمارهٔ ۳۸۴ — قدم درنه اگر مردی درین کار
غزل شمارهٔ ۳۷۹ — درد کو تا دردوا خواهم رسید
غزل شمارهٔ ۳۸۳ — الا ای زاهدان دین دلی بیدار بنمایید
غزل شمارهٔ ۳۸۱ — دوش آمد و ز مسجدم اندر کران کشید
غزل شمارهٔ ۳۹۳ — عشق آبم برد گو آبم ببر
غزل شمارهٔ ۳۸۹ — بردار صراحیی ز خمار
غزل شمارهٔ ۳۹۱ — در عشق تو گم شدم به یکبار
غزل شمارهٔ ۳۹۴ — ای در درون جانم و جان از تو بی‌خبر
غزل شمارهٔ ۳۸۷ — از پس پردهٔ دل دوش بدیدم رخ یار
غزل شمارهٔ ۳۹۲ — اشک ریز آمدم چو ابر بهار
غزل شمارهٔ ۳۹۰ — ای عشق تو کیمیای اسرار
غزل شمارهٔ ۳۸۸ — درآمد دوش ترکم مست و هشیار
غزل شمارهٔ ۴۰۲ — ساقیا گه جام ده گه جام خور
غزل شمارهٔ ۳۹۸ — نیست مرا به هیچ رو، بی تو قرار ای پسر
غزل شمارهٔ ۴۰۰ — گر ز سر عشق او داری خبر
غزل شمارهٔ ۳۹۵ — ای تو را با هر دلی کاری دگر
غزل شمارهٔ ۳۹۷ — آتش عشق تو دلم، کرد کباب ای پسر
غزل شمارهٔ ۴۰۱ — باد شمال می‌وزد، طرهٔ یاسمن نگر
غزل شمارهٔ ۳۹۹ — جان به لب آوردم ای جان درنگر
غزل شمارهٔ ۳۹۶ — پیر ما می‌رفت هنگام سحر
غزل شمارهٔ ۴۰۴ — گرفتم عشق روی تو ز سر باز
غزل شمارهٔ ۴۰۷ — هر که زو داد یک نشانی باز
غزل شمارهٔ ۴۰۶ — ای دل ز دلبران جهانت گزیده باز
غزل شمارهٔ ۴۰۵ — عشق تو مرا ستد ز من باز
غزل شمارهٔ ۴۰۹ — ای روی تو شمع پردهٔ راز
غزل شمارهٔ ۴۰۳ — چون پیشهٔ تو شیوه و ناز است چه تدبیر
غزل شمارهٔ ۴۱۰ — ای شیوهٔ تو کرشمه و ناز
غزل شمارهٔ ۴۰۸ — هر که سر رشتهٔ تو یابد باز
غزل شمارهٔ ۴۱۲ — جان ز مشک زلف دلم چون جگر مسوز
غزل شمارهٔ ۴۱۶ — در عشق روی او ز حدوث و قدم مپرس
غزل شمارهٔ ۴۱۳ — عمر رفت و تو منی داری هنوز
غزل شمارهٔ ۴۱۸ — ای دل اگر عاشقی در پی دلدار باش
غزل شمارهٔ ۴۱۵ — آفتاب عاشقان روی تو بس
غزل شمارهٔ ۴۱۴ — چند جویی در جهان یاری ز کس
غزل شمارهٔ ۴۱۷ — دوش آمد و گفت از آن ما باش
غزل شمارهٔ ۴۱۱ — ذره‌ای دوستی آن دمساز
غزل شمارهٔ ۴۲۲ — منم اندر قلندری شده فاش
غزل شمارهٔ ۴۱۹ — غیرت آمد بر دلم زد دور باش
غزل شمارهٔ ۴۲۵ — اگر دلم ببرد یار دلبری رسدش
غزل شمارهٔ ۴۲۳ — دستم نرسد به زلف چون شستش
غزل شمارهٔ ۴۲۴ — بیچاره دلم که نرگس مستش
غزل شمارهٔ ۴۲۶ — آنکه سر دارد کلاهت نرسدش
غزل شمارهٔ ۴۲۰ — گر مرد رهی ز رهروان باش
غزل شمارهٔ ۴۲۱ — در عشق تو من توام تو من باش
غزل شمارهٔ ۴۲۹ — چو دربسته است ، درجِ ناپدیدش
غزل شمارهٔ ۴۳۱ — ای پیر مناجاتی رختت به قلندر کش
غزل شمارهٔ ۴۳۰ — بنمود رخ از پرده، دل گشت گرفتارش
غزل شمارهٔ ۴۳۳ — هر مرد که نیست امتحانش
غزل شمارهٔ ۴۲۷ — عشق آن باشد که غایت نبودش
غزل شمارهٔ ۴۳۲ — درکش سر زلف دلستانش
غزل شمارهٔ ۴۲۸ — عاشقی نه دل نه دین می‌بایدش
غزل شمارهٔ ۴۳۴ — ای ز عشقت این دل دیوانه خوش
غزل شمارهٔ ۴۴۰ — ای دل ز جفای یار مندیش
غزل شمارهٔ ۴۴۲ — هر که هست اندر پی بهبود خویش
غزل شمارهٔ ۴۳۵ — می‌شد سر زلف در زمین کش
غزل شمارهٔ ۴۳۶ — آخر ای صوفی مرقع پوش
غزل شمارهٔ ۴۳۷ — ترسا بچهٔ شکر لبم دوش
غزل شمارهٔ ۴۳۸ — مست شدم تا به خرابات دوش
غزل شمارهٔ ۴۳۹ — دلی کامد ز عشق دوست در جوش
غزل شمارهٔ ۴۴۱ — دلا در سر عشق از سر میندیش
غزل شمارهٔ ۴۴۷ — خاصگان محرم سلطان عشق
غزل شمارهٔ ۴۴۸ — هر که دایم نیست ناپروای عشق
غزل شمارهٔ ۴۴۹ — عقل کجا پی برد، شیوهٔ سودای عشق؟
غزل شمارهٔ ۴۵۰ — ای عشق تو با وجود هم تنگ
غزل شمارهٔ ۴۴۴ — هر روز که جلوه می‌کند رویش
غزل شمارهٔ ۴۴۶ — ای لب تو نگین خاتم عشق
غزل شمارهٔ ۴۴۵ — ز دست رفت مرا بی تو روزگار دریغ
غزل شمارهٔ ۴۴۳ — ای از همه بیش و از همه پیش
غزل شمارهٔ ۴۵۴ — ای زلف تو شبی خوش وانگه به روز حاصل
غزل شمارهٔ ۴۵۲ — صورت نبندد ای صنم، بی زلف تو آرام دل
غزل شمارهٔ ۴۵۶ — صبح رخ از پرده نمود ای غلام
غزل شمارهٔ ۴۵۳ — زهی در کوی عشقت مسکن دل
غزل شمارهٔ ۴۵۱ — ای عقل گرفته از رخت فال
غزل شمارهٔ ۴۵۷ — گشت جهان همچو نگار ای غلام
غزل شمارهٔ ۴۵۵ — عشق جانی داد و بستد والسلام
غزل شمارهٔ ۴۵۸ — خورد بر شب صبحدم شام ای غلام
غزل شمارهٔ ۴۶۰ — صبح برانداخت نقاب ای غلام
غزل شمارهٔ ۴۶۲ — شیفتهٔ حلقهٔ گوش توام
غزل شمارهٔ ۴۵۹ — صبح بر افراخت علم ای غلام
غزل شمارهٔ ۴۶۱ — عاشق لعل شکربار توام
غزل شمارهٔ ۴۶۶ — تا دیده‌ام رخ تو کم جان گرفته‌ام
غزل شمارهٔ ۴۶۵ — در خطت تا دل به جان در بسته‌ام
غزل شمارهٔ ۴۶۳ — خط مکش در وفا کزآن توام
غزل شمارهٔ ۴۶۴ — فتنهٔ زلف دلربای توام
غزل شمارهٔ ۴۷۰ — بی دل و بی قراری مانده‌ام
غزل شمارهٔ ۴۶۹ — من شراب از ساغرِ جان خورده‌ام
غزل شمارهٔ ۴۷۲ — روی تو در حسن چنان دیده‌ام
غزل شمارهٔ ۴۷۱ — بیشتر عمر چنان بوده‌ام
غزل شمارهٔ ۴۶۷ — از می عشق تو مست افتاده‌ام
غزل شمارهٔ ۴۷۳ — از بس که روز و شب غم بر غم کشیده‌ام
غزل شمارهٔ ۴۶۸ — کار بر خود سخت مشکل کرده‌ام
غزل شمارهٔ ۴۷۴ — ای برده به آب‌روی آبم
غزل شمارهٔ ۴۷۵ — نه ز وصل تو نشان می‌یابم
غزل شمارهٔ ۴۷۷ — تو بلندی عظیم و من پستم
غزل شمارهٔ ۴۸۱ — مرا قلاش می‌خوانند، هستم
غزل شمارهٔ ۴۷۸ — درآمد دوش ترک نیم مستم
غزل شمارهٔ ۴۷۹ — ساقیا توبه شکستم، جرعه‌ای می ده به دستم
غزل شمارهٔ ۴۷۶ — از عشق تو من به دیر بنشستم
غزل شمارهٔ ۴۸۰ — دی در صف اوباش زمانی بنشستم
غزل شمارهٔ ۴۸۲ — از می عشق تو چنان مستم
غزل شمارهٔ ۴۸۳ — عزم عشق دلستانی داشتم
غزل شمارهٔ ۴۸۵ — آنچه من در عشق جانان یافتم
غزل شمارهٔ ۴۸۶ — دوش، چون گردون کنار خویش پر خون یافتم
غزل شمارهٔ ۴۸۷ — دوش درون صومعه، دیر مغانه یافتم
غزل شمارهٔ ۴۸۹ — یک غمت را هزار جان گفتم
غزل شمارهٔ ۴۸۸ — دوش دل را در بلایی یافتم
غزل شمارهٔ ۴۹۰ — دریاب که رخت برنهادم
غزل شمارهٔ ۴۸۴ — دوش چشم خود ز خون دریای گوهر یافتم
غزل شمارهٔ ۴۹۴ — تا روی تو قبلهٔ نظر کردم
غزل شمارهٔ ۴۹۸ — ای عشق بی نشان ز تو من بی نشان شدم
غزل شمارهٔ ۴۹۷ — در سفر عشق چنان گم شدم
غزل شمارهٔ ۴۹۶ — گم شدم در خود نمی‌دانم کجا پیدا شدم
غزل شمارهٔ ۴۹۲ — ای عشق تو پیشوای دردم
غزل شمارهٔ ۴۹۵ — هر شبی عشقت جگر می‌سوزدم
غزل شمارهٔ ۴۹۱ — بر درد تو دل از آن نهادم
غزل شمارهٔ ۴۹۳ — منم آن گبر دیرینه که بتخانه بنا کردم
غزل شمارهٔ ۵۰۱ — دوش از وثاق دلبری سرمست بیرون آمدم
غزل شمارهٔ ۵۰۵ — تا عشق تو را به جان ربودم
غزل شمارهٔ ۴۹۹ — تا ز سر عشق سرگردان شدم
غزل شمارهٔ ۵۰۶ — تا عشق تو سوخت همچو عودم
غزل شمارهٔ ۵۰۳ — تو می‌دانی که در کار تو چون مضطر فرو ماندم
غزل شمارهٔ ۵۰۲ — رفتم به زیر پرده و بیرون نیامدم
غزل شمارهٔ ۵۰۰ — تا جمال تو بدیدم مست و مدهوش آمدم
غزل شمارهٔ ۵۰۴ — تا بر رخ تو نظر فکندم
غزل شمارهٔ ۵۰۷ — سواد خط تو چون نافع نظر دیدم
غزل شمارهٔ ۵۰۸ — عشق بالای کفر و دین دیدم
غزل شمارهٔ ۵۱۰ — تا چشم باز کردم نور رخ تو دیدم
غزل شمارهٔ ۵۰۹ — دریغا کانچه جستم آن ندیدم
غزل شمارهٔ ۵۱۲ — من با تو هزار کار دارم
غزل شمارهٔ ۵۱۴ — تا عشق تو در میان جان دارم
غزل شمارهٔ ۵۱۱ — آن در که بسته باید تا چند باز دارم
غزل شمارهٔ ۵۱۳ — ازین کاری که من دارم نه جان دارم نه تن دارم
غزل شمارهٔ ۵۱۶ — جانا مرا چه سوزی چون بال و پر ندارم
غزل شمارهٔ ۵۱۵ — مسلمانان من آن گبرم که دین را خوار می‌دارم
غزل شمارهٔ ۵۲۲ — اگر عشقت به جای جان ندارم
غزل شمارهٔ ۵۱۹ — سر مویی سر عالم ندارم
غزل شمارهٔ ۵۱۷ — دل رفت وز جان خبر ندارم
غزل شمارهٔ ۵۲۱ — چه سازم که سوی تو راهی ندارم
غزل شمارهٔ ۵۱۸ — فریاد کز غم تو فریادرس ندارم
غزل شمارهٔ ۵۲۰ — بی تو زمانی سر زمانه ندارم
غزل شمارهٔ ۵۲۹ — ترسا بچه‌ای کشید در کارم
غزل شمارهٔ ۵۳۰ — ترک قلندر من دوش درآمد از درم
غزل شمارهٔ ۵۲۵ — اگر برشمارم غم بیشمارم
غزل شمارهٔ ۵۲۴ — نظری به کار من کن که ز دست رفت کارم
غزل شمارهٔ ۵۲۸ — چون من ز همه عالم ترسا بچه‌ای دارم
غزل شمارهٔ ۵۲۷ — پشتا پشت است با تو کارم
غزل شمارهٔ ۵۲۶ — بی تو نیست آرامم کز جهان تو را دارم
غزل شمارهٔ ۵۲۳ — تا نرگست به دشنه چون شمع کشت زارم
غزل شمارهٔ ۵۳۲ — خبرت هست که خون شد جگرم
غزل شمارهٔ ۵۳۳ — گر بوی یک شکن ز سر زلف دلبرم
غزل شمارهٔ ۵۳۷ — زیر بار ستمت می‌میرم
غزل شمارهٔ ۵۳۵ — تیر عشقت بر دل و جان می‌خورم
غزل شمارهٔ ۵۳۱ — گنج دزدیده ز جایی پی برم
غزل شمارهٔ ۵۳۸ — کار چو از دست من برفت چه سازم
غزل شمارهٔ ۵۳۴ — گر از میان آتش دل دم برآورم
غزل شمارهٔ ۵۳۶ — روزی که عتاب یار درگیرم
غزل شمارهٔ ۵۴۳ — دامن دل از تو در خون می‌کشم
غزل شمارهٔ ۵۴۱ — بی لبت از آب حیوان می‌بسم
غزل شمارهٔ ۵۴۲ — هرگاه که مست آن لقا باشم
غزل شمارهٔ ۵۴۶ — کجایی ساقیا می ده مدامم
غزل شمارهٔ ۵۴۴ — دل و جانم ببرد جان و دلم
غزل شمارهٔ ۵۳۹ — با این دل بی خبر چه سازم
غزل شمارهٔ ۵۴۰ — از بس که چو شمع از غم تو زار بسوزم
غزل شمارهٔ ۵۴۵ — ای عشق تو قبلهٔ قبولم
غزل شمارهٔ ۵۵۴ — زلف و رخت از شام و سحر باز ندانم
غزل شمارهٔ ۵۴۷ — خویش را چند ز اندیشه به سر گردانم
غزل شمارهٔ ۵۵۲ — بجز غم خوردن عشقت غمی دیگر نمی‌دانم
غزل شمارهٔ ۵۴۹ — هرگز دل پر خون را خرم نکنی دانم
غزل شمارهٔ ۵۵۰ — درد دل را دوا نمی‌دانم
غزل شمارهٔ ۵۵۱ — من پای همی ز سر نمی‌دانم
غزل شمارهٔ ۵۴۸ — ای جان و جهان رویت پیدا نکنی دانم
غزل شمارهٔ ۵۵۳ — کجا بودم کجا رفتم کجاام من نمی‌دانم
غزل شمارهٔ ۵۵۸ — چون نام تو بر زبان برانم
غزل شمارهٔ ۵۵۵ — من این دانم که مویی می ندانم
غزل شمارهٔ ۵۵۷ — از عشق در اندرون جانم
غزل شمارهٔ ۵۵۶ — چو خود را پاک دامن می ندانم
غزل شمارهٔ ۵۶۰ — از در جان درآی تا جانم
غزل شمارهٔ ۵۵۹ — گر در سر عشق رفت جانم
غزل شمارهٔ ۵۶۱ — ز تو گر یک نظر آید به جانم
غزل شمارهٔ ۵۶۲ — ازین دریا که غرق اوست جانم
غزل شمارهٔ ۵۶۴ — دست می ندهد که بی تو دم زنم
غزل شمارهٔ ۵۶۵ — چون ندارم سر یک موی خبر زانچه منم
غزل شمارهٔ ۵۶۷ — دل ز عشقت بی خبر شد چون کنم
غزل شمارهٔ ۵۷۰ — رفت وجودم به عدم چون کنم
غزل شمارهٔ ۵۶۶ — زهره ندارم که سلامت کنم
غزل شمارهٔ ۵۶۸ — قصهٔ عشق تو از بر چون کنم
غزل شمارهٔ ۵۶۳ — درین نشیمن خاکی بدین صفت که منم
غزل شمارهٔ ۵۶۹ — دل ندارم، صبر بی دل چون کنم
غزل شمارهٔ ۵۷۲ — آه گر من ز عشق آه کنم
غزل شمارهٔ ۵۷۸ — چشم از پی آن دارم تا روی تو می‌بینم
غزل شمارهٔ ۵۷۵ — هر زمان بی خود هوایی می‌کنم
غزل شمارهٔ ۵۷۷ — محلم نیست که خورشید جمالت بینم
غزل شمارهٔ ۵۷۳ — بی رخت در جهان نظر چکنم
غزل شمارهٔ ۵۷۴ — چاره نیست از توام چه چاره کنم
غزل شمارهٔ ۵۷۶ — این دل پر درد را چندان که درمان می‌کنم
غزل شمارهٔ ۵۷۱ — دل ز دستم رفت و جان هم، بی دل و جان چون کنم
غزل شمارهٔ ۵۸۶ — ما به عهد حسن تو ترک دل و جان گفته‌ایم
غزل شمارهٔ ۵۸۰ — به دریایی در افتادم که پایانش نمی‌بینم
غزل شمارهٔ ۵۸۱ — در درد عشق یک دل بیدار می نبینم
غزل شمارهٔ ۵۸۲ — ای برده به زلف کفر و دینم
غزل شمارهٔ ۵۸۴ — هر شبی وقت سحر در کوی جانان می‌روم
غزل شمارهٔ ۵۸۳ — در ره او بی سر و پا می‌روم
غزل شمارهٔ ۵۸۵ — ما هر چه آن ماست ز ره بر گرفته‌ایم
غزل شمارهٔ ۵۷۹ — دردا که ز یک همدم آثار نمی‌بینم
غزل شمارهٔ ۵۹۰ — ما ز عشقت آتشین دل مانده‌ایم
غزل شمارهٔ ۵۸۸ — ما می از کاس سعادت خورده‌ایم
غزل شمارهٔ ۵۸۷ — باده ناخورده مست آمده‌ایم
غزل شمارهٔ ۵۹۴ — گرچه در عشق تو جان درباختیم
غزل شمارهٔ ۵۸۹ — دست در عشقت ز جان افشانده‌ایم
غزل شمارهٔ ۵۹۱ — در چه طلسم است که ما مانده‌ایم
غزل شمارهٔ ۵۹۲ — ما رند و مقامر و مباحی‌ایم
غزل شمارهٔ ۵۹۳ — ما دُردفروش هر خراباتیم
غزل شمارهٔ ۶۰۰ — ما ترک مقامات و کرامات گرفتیم
غزل شمارهٔ ۵۹۷ — تا به دام عشق او آویختیم
غزل شمارهٔ ۵۹۸ — تا به عشق تو قدم برداشتیم
غزل شمارهٔ ۶۰۱ — ما بار دگر گوشهٔ خمار گرفتیم
غزل شمارهٔ ۶۰۲ — هر آن نقشی که بر صحرا نهادیم
غزل شمارهٔ ۵۹۵ — هرچه همه عمر همی ساختیم
غزل شمارهٔ ۵۹۹ — تا با غم عشق آشنا گشتیم
غزل شمارهٔ ۵۹۶ — بس که جان در خاک این در سوختیم
غزل شمارهٔ ۶۱۰ — ما مرد کلیسیا و زناریم
غزل شمارهٔ ۶۰۳ — تا ما ره عشق تو سپردیم
غزل شمارهٔ ۶۰۸ — تا ما سر ننگ و نام داریم
غزل شمارهٔ ۶۰۴ — تا دردی درد او چشیدیم
غزل شمارهٔ ۶۰۵ — ما ز خرابات عشق مست الست آمدیم
غزل شمارهٔ ۶۰۶ — چه مقصود ار چه بسیاری دویدیم
غزل شمارهٔ ۶۰۹ — ما ننگ وجود روزگاریم
غزل شمارهٔ ۶۰۷ — دردا که درین بادیه بسیار دویدیم
غزل شمارهٔ ۶۱۷ — ساقیا خیز که تا رخت به خمار کشیم
غزل شمارهٔ ۶۱۵ — بر هرچه که دل نهاده باشیم
غزل شمارهٔ ۶۱۶ — بیا تا رند هر جایی بباشیم
غزل شمارهٔ ۶۱۲ — ما در غمت به شادی جان باز ننگریم
غزل شمارهٔ ۶۱۴ — ای صدف لعل تو حقهٔ در یتیم
غزل شمارهٔ ۶۱۱ — چون زلف تاب دهد آن ترک لشکریم
غزل شمارهٔ ۶۱۸ — اکنون که نشانهٔ ملامیم
غزل شمارهٔ ۶۱۳ — من نمیرم زانکه بی جان می‌زیم
غزل شمارهٔ ۶۲۳ — ما ره ز قبله سوی خرابات می‌کنیم
غزل شمارهٔ ۶۲۴ — ما چو بی‌ماییم از ما ایمنیم
غزل شمارهٔ ۶۲۵ — گر مردی خویشتن ببینیم
غزل شمارهٔ ۶۲۶ — ای جان ز جهان کجات جویم
غزل شمارهٔ ۶۲۰ — ما گبر قدیم نامسلمانیم
غزل شمارهٔ ۶۱۹ — بیار آن جام می تا جان فشانیم
غزل شمارهٔ ۶۲۲ — وقت آن آمد که ما آن ماه را مهمان کنیم
غزل شمارهٔ ۶۲۱ — گاه لاف از آشنایی می‌زنیم
غزل شمارهٔ ۶۲۸ — در عشق همی بلا همی جویم
غزل شمارهٔ ۶۳۴ — قصد کرد از سرکشی یارم به جان
غزل شمارهٔ ۶۲۷ — نشستی در دل من چونت جویم
غزل شمارهٔ ۶۲۹ — چون قصهٔ زلف تو دراز است چگویم
غزل شمارهٔ ۶۳۲ — ای گرفته حسن تو هر دو جهان
غزل شمارهٔ ۶۳۰ — چون نیاید سر عشقت در بیان
غزل شمارهٔ ۶۳۱ — ای روی تو شمع بت‌پرستان
غزل شمارهٔ ۶۳۳ — ای نهان از دیده و در دل عیان
غزل شمارهٔ ۶۴۰ — نیست آسان عشق جانان باختن
غزل شمارهٔ ۶۳۵ — ای روی تو شمع تاج داران
غزل شمارهٔ ۶۳۸ — ای روی تو شمع پاکبازان
غزل شمارهٔ ۶۳۹ — ای یاد تو کار کاردانان
غزل شمارهٔ ۶۳۶ — ای جگرگوشهٔ جگرخواران
غزل شمارهٔ ۶۳۷ — ای به روی تو عالمی نگران
غزل شمارهٔ ۶۴۲ — کافری است از عشق دل برداشتن
غزل شمارهٔ ۶۴۱ — نیست ره عشق را برگ و نوا ساختن
غزل شمارهٔ ۶۴۵ — کفر است ز بی نشان نشان دادن
غزل شمارهٔ ۶۴۳ — بندگی چیست به فرمان رفتن
غزل شمارهٔ ۶۴۴ — عاشقی چیست ترک جان گفتن
غزل شمارهٔ ۶۴۷ — دل ز عشق تو خون توان کردن
غزل شمارهٔ ۶۴۸ — عشق را بی‌خویشتن باید شدن
غزل شمارهٔ ۶۵۰ — کاری است قوی ز خود بریدن
غزل شمارهٔ ۶۴۹ — عشق چیست از خویش بیرون آمدن
غزل شمارهٔ ۶۴۶ — با تو سری در میان خواهد بدن
غزل شمارهٔ ۶۵۱ — آتشی در جملهٔ آفاق زن
غزل شمارهٔ ۶۵۸ — زلف به انگشت پریشان مکن
غزل شمارهٔ ۶۵۲ — خال مشکین بر آفتاب مزن
غزل شمارهٔ ۶۵۶ — ای پسر این رخ به آفتاب درافکن
غزل شمارهٔ ۶۵۳ — گر سر این کار داری کار کن
غزل شمارهٔ ۶۵۵ — خیز و از می آتشی در ما فکن
غزل شمارهٔ ۶۵۴ — گر مرد نام و ننگی از کوی ما گذر کن
غزل شمارهٔ ۶۵۷ — چو دریا شور در جانم میفکن
غزل شمارهٔ ۶۶۱ — ترسا بچه‌ای ناگه چون دید عیان من
غزل شمارهٔ ۶۶۰ — باز آمده‌ای از آن جهانم من
غزل شمارهٔ ۶۶۳ — در رهت حیران شدم ای جان من
غزل شمارهٔ ۶۵۹ — بیم است که صد آه برآرم ز جگر من
غزل شمارهٔ ۶۶۶ — درد دل دارم جهانی بی‌تو من
غزل شمارهٔ ۶۶۴ — عشق تو در جان من ای جان من
غزل شمارهٔ ۶۶۵ — چند باشم در انتظار تو من
غزل شمارهٔ ۶۶۲ — لعل تو داغی نهاد بر دل بریان من
غزل شمارهٔ ۶۶۸ — ای دل و جان زندگانی من
غزل شمارهٔ ۶۶۹ — میل درکش روی آن دلبر ببین
غزل شمارهٔ ۶۷۰ — بار دیگر روی زیبایی ببین
غزل شمارهٔ ۶۶۷ — گر با تو بگویم غم افزون شدهٔ من
غزل شمارهٔ ۶۷۲ — هر که جان درباخت بر دیدار او
غزل شمارهٔ ۶۷۱ — ای روی تو آفتاب کونین
غزل شمارهٔ ۶۷۳ — ای چو گویی گشته در میدان او
غزل شمارهٔ ۶۷۴ — ای صبا گر بگذری بر زلف مشک افشان او
غزل شمارهٔ ۶۷۹ — ای مرا زندگی جان از تو
غزل شمارهٔ ۶۷۷ — ماییم دل بریده ز پیوند و ناز تو
غزل شمارهٔ ۶۷۵ — ای صبا برگرد امشب گرد سر تاپای او
غزل شمارهٔ ۶۸۰ — هر زمان شوری دگر دارم ز تو
غزل شمارهٔ ۶۷۸ — تا دل ز دست بیفتاد از تو
غزل شمارهٔ ۶۸۲ — می‌روم بر خاک دل پر خون ز تو
غزل شمارهٔ ۶۷۶ — ای سراسیمه مه از رخسار تو
غزل شمارهٔ ۶۸۱ — ای خرد را زندگی جان ز تو
غزل شمارهٔ ۶۸۸ — ای غنچه غلام خندهٔ تو
غزل شمارهٔ ۶۸۴ — ای جلوه‌گر عالم، طاوس جمال تو
غزل شمارهٔ ۶۸۷ — ای جگر گوشهٔ جانم غم تو
غزل شمارهٔ ۶۸۶ — ای غذای جان مستم نام تو
غزل شمارهٔ ۶۸۹ — آنچه با من می‌کند سودای تو
غزل شمارهٔ ۶۸۳ — برخاست شوری در جهان از زلف شورانگیز تو
غزل شمارهٔ ۶۹۰ — ای دلم مستغرق سودای تو
غزل شمارهٔ ۶۸۵ — ای دل و جان کاملان، گم شده در کمال تو
غزل شمارهٔ ۶۹۲ — چون نیست کسی مرا به جای تو
غزل شمارهٔ ۶۹۴ — گر چنین سنگدل بمانی تو
غزل شمارهٔ ۶۹۳ — ای سیه گر سپید کاری تو
غزل شمارهٔ ۶۹۱ — ای دل مبتلای من شیفتهٔ هوای تو
غزل شمارهٔ ۶۹۸ — ای دو عالم پرتوی از روی تو
غزل شمارهٔ ۶۹۵ — دلا چون کس نخواهد ماند دایم هم نمانی تو
غزل شمارهٔ ۶۹۶ — ای جهانی پشت گرم از روی تو
غزل شمارهٔ ۶۹۷ — ای خم چرخ از خم ابروی تو
غزل شمارهٔ ۷۰۱ — ذره‌ای نادیده گنج روی تو
غزل شمارهٔ ۷۰۴ — در کنج اعتکاف دلی بردبار کو
غزل شمارهٔ ۶۹۹ — ای دو عالم یک فروغ از روی تو
غزل شمارهٔ ۷۰۳ — ای دل به میان جان فرو شو
غزل شمارهٔ ۷۰۲ — ای مُرَقَّع‌پوش در خَمّار شو
غزل شمارهٔ ۷۰۰ — جانا بسوخت جان من از آرزوی تو
غزل شمارهٔ ۷۰۶ — شب را ز تیغ صبحدم خون است عمدا ریخته
غزل شمارهٔ ۷۰۵ — دوش درآمد ز درم صبحگاه
غزل شمارهٔ ۷۱۱ — ای ذره‌ای از نور تو بر عرش اعظم تافته
غزل شمارهٔ ۷۰۸ — ای آتش سودای تو دود از جهان انگیخته
غزل شمارهٔ ۷۰۷ — صد قلزم سیماب بین بر طارم زر ریخته
غزل شمارهٔ ۷۱۳ — ای دل اندر عشق، دل در یار ده
غزل شمارهٔ ۷۱۴ — ساقیا گر پخته‌ای می خام ده
غزل شمارهٔ ۷۱۰ — ای لبت حقهٔ گهر بسته
غزل شمارهٔ ۷۱۲ — ای روی همچو ماهت یک پرده بر گرفته
غزل شمارهٔ ۷۰۹ — ای چشم بد را برقعی بر روی ماه آویخته
غزل شمارهٔ ۷۱۶ — دوش آمد زلف تاب داده
غزل شمارهٔ ۷۱۸ — ای اشتیاق رویت از چشم خواب برده
غزل شمارهٔ ۷۱۹ — ترسا بچه‌ای دیدم زنار کمر کرده
غزل شمارهٔ ۷۱۵ — سر پا برهنگانیم اندر جهان فتاده
غزل شمارهٔ ۷۲۰ — ای یک کرشمهٔ تو صد خون حلال کرده
غزل شمارهٔ ۷۱۷ — جانا منم ز مستی سر در جهان نهاده
غزل شمارهٔ ۷۲۲ — ای هر دهان ز یاد لبت پر عسل شده
غزل شمارهٔ ۷۲۱ — ای ز سودای تو دل شیدا شده
غزل شمارهٔ ۷۲۷ — ای جهانی خلق حیران مانده
غزل شمارهٔ ۷۲۹ — منم از عشق سرگردان بمانده
غزل شمارهٔ ۷۲۸ — ای پای دل ز عشق تو در گل بمانده
غزل شمارهٔ ۷۳۰ — ای زلف تو دام ماه افکنده
غزل شمارهٔ ۷۲۴ — ای ز صفات لبت عقل به جان آمده
غزل شمارهٔ ۷۲۵ — ای اَز شراب غفلت مست و خراب مانده
غزل شمارهٔ ۷۲۳ — ای درس عشقت هر شبم تا روز تکرار آمده
غزل شمارهٔ ۷۲۶ — در راه تو مردانند از خویش نهان مانده
غزل شمارهٔ ۷۳۶ — ای شکر با لب تو شیرین نه
غزل شمارهٔ ۷۳۳ — ای گرد قمر خطی کشیده
غزل شمارهٔ ۷۳۱ — ای روی تو زهر سو رویی دگر نموده
غزل شمارهٔ ۷۳۵ — جهان جمله تویی تو در جهان نه
غزل شمارهٔ ۷۳۷ — ای راه تو بحر بی کرانه
غزل شمارهٔ ۷۳۴ — چون کشته شدم هزار باره
غزل شمارهٔ ۷۳۲ — ای جان ما شرابی از جام تو کشیده
غزل شمارهٔ ۷۳۸ — من کیم اندر جهان سرگشته‌ای
غزل شمارهٔ ۷۴۱ — مورچهٔ قیرفام بر قمر آورده‌ای
غزل شمارهٔ ۷۴۵ — گر کسی یابد درین کو خانه‌ای
غزل شمارهٔ ۷۴۶ — شعله زد شمع جمال او ز دولتخانه‌ای
غزل شمارهٔ ۷۴۲ — ای که ز سودای عشق بی سر و پا مانده‌ای
غزل شمارهٔ ۷۳۹ — دوش وقت صبح چون دل داده‌ای
غزل شمارهٔ ۷۴۰ — ماه را در مشک پنهان کرده‌ای
غزل شمارهٔ ۷۴۴ — بحری است عشق و عقل ازو برکناره‌ای
غزل شمارهٔ ۷۴۳ — بوی زلفت در جهان افکنده‌ای
غزل شمارهٔ ۷۴۷ — آن را که نیست در دل ازین سر سکینه‌ای
غزل شمارهٔ ۷۴۹ — ای از شکنج زلفت هرجا که انقلابی
غزل شمارهٔ ۷۵۳ — جانا دلم ببردی و جانم بسوختی
غزل شمارهٔ ۷۴۸ — ای صد هزار عاشقت از فرق تا به پای
غزل شمارهٔ ۷۵۰ — درآمد از در دل چون خرابی
غزل شمارهٔ ۷۵۱ — گر تو نسیمی ز زلف یار نیابی
غزل شمارهٔ ۷۵۴ — عشق را گر سری پدیدستی
غزل شمارهٔ ۷۵۲ — از من بی خبر چه می‌طلبی
غزل شمارهٔ ۷۵۷ — ای همه راحت روان، سرو روان کیستی
غزل شمارهٔ ۷۶۲ — خطی از غالیه بر غالیه‌دان آوردی
غزل شمارهٔ ۷۵۶ — جانا دلم ببردی در قعر جان نشستی
غزل شمارهٔ ۷۵۵ — اگر از نسیم زلفت اثری به جان فرستی
غزل شمارهٔ ۷۵۸ — ای آفتاب از ورق رویت آیتی
غزل شمارهٔ ۷۶۰ — درج یاقوت درفشان کردی
غزل شمارهٔ ۷۵۹ — گر مرد راه عشقی ره پیش بر به مردی
غزل شمارهٔ ۷۶۱ — تا تو ز هستی خود زیر و زبر نگردی
غزل شمارهٔ ۷۶۷ — ای کاش درد عشقت درمان‌پذیر بودی
غزل شمارهٔ ۷۶۴ — ای لبت ختم کرده دلبندی
غزل شمارهٔ ۷۶۵ — ای که با عاشقان نه پیوندی
غزل شمارهٔ ۷۶۳ — با خط سرسبز بیرون آمدی
غزل شمارهٔ ۷۶۸ — گر یار چنین سرکش و عیار نبودی
غزل شمارهٔ ۷۶۶ — گر مرد این حدیثی زنار کفر بندی
غزل شمارهٔ ۷۷۰ — ای آنکه هیچ جایی آرام جان ندیدی
غزل شمارهٔ ۷۶۹ — گر از همه عاشقان وفا دیدی
غزل شمارهٔ ۷۷۲ — جانا دهنی چو پسته داری
غزل شمارهٔ ۷۷۵ — تو را تا سر بود برجا کجا داری کله داری
غزل شمارهٔ ۷۷۳ — هم تن مویم از آن میان که نداری
غزل شمارهٔ ۷۷۶ — پروانه شبی ز بی قراری
غزل شمارهٔ ۷۷۷ — ای بوس تو اصل هر شماری
غزل شمارهٔ ۷۷۸ — درآمد دوش دلدارم به یاری
غزل شمارهٔ ۷۷۱ — الصلا ای دل اگر در عشق او اقرار داری
غزل شمارهٔ ۷۷۴ — تورا گر نیست با من هیچ کاری
غزل شمارهٔ ۷۸۲ — چه عجب کسی تو جانا که ندانمت چه چیزی
غزل شمارهٔ ۷۸۳ — گر مرد این حدیثی زین باده مست باشی
غزل شمارهٔ ۷۸۱ — گاهیم به لطف می نوازی
غزل شمارهٔ ۷۸۶ — چون خط شبرنگ بر گلگون کشی
غزل شمارهٔ ۷۷۹ — ترسا بچه‌ای شنگی زین نادره دلداری
غزل شمارهٔ ۷۸۰ — دوش سرمست به وقت سحری
غزل شمارهٔ ۷۸۴ — تا تو خود را خوارتر از جملهٔ عالم نباشی
غزل شمارهٔ ۷۸۵ — هر دمم مست به بازار کشی
غزل شمارهٔ ۷۸۸ — گرد مه خط معنبر می کشی
غزل شمارهٔ ۷۸۷ — هر دمم در امتحان چندی کشی
غزل شمارهٔ ۷۸۹ — در ده می عشق یک دم ای ساقی
غزل شمارهٔ ۷۹۱ — گر یک شکر از لعلت در کار کنی حالی
غزل شمارهٔ ۷۹۲ — ماییم ز عالم معالی
غزل شمارهٔ ۷۹۳ — دی ز دیر آمد برون سنگین دلی
غزل شمارهٔ ۷۹۰ — جانا ز فراق تو این محنت جان تا کی
غزل شمارهٔ ۷۹۴ — دست نمی‌دهد مرا بی تو نفس زدن دمی
غزل شمارهٔ ۷۹۵ — گر من اندر عشق مرد کارمی
غزل شمارهٔ ۷۹۷ — هزاران جان سزد در هر زمانی
غزل شمارهٔ ۷۹۹ — ای در میان جانم وز جان من نهانی
غزل شمارهٔ ۷۹۸ — زلف را تاب داد چندانی
غزل شمارهٔ ۷۹۶ — ای جان جان جانم تو جان جان جانی
غزل شمارهٔ ۸۰۰ — ای روی تو فتنهٔ جهانی
غزل شمارهٔ ۸۰۱ — ای هرشکنی از سر زلف تو جهانی
غزل شمارهٔ ۸۰۲ — ای یک کرشمه تو غارتگر جهانی
غزل شمارهٔ ۸۰۶ — ای ساقی از آن قدح که دانی
غزل شمارهٔ ۸۰۳ — ای حسن تو آب زندگانی
غزل شمارهٔ ۸۰۸ — خاک کوی توام تو می‌دانی
غزل شمارهٔ ۸۰۵ — ترسا بچه‌ای لولی همچون بت روحانی
غزل شمارهٔ ۸۰۴ — دردی است درین دلم نهانی
غزل شمارهٔ ۸۰۹ — کجایی ای دل و جانم مگر که در دل و جانی
غزل شمارهٔ ۸۰۷ — به هر کویی مرا تا کی دوانی
غزل شمارهٔ ۸۱۰ — ز سگان کویت ای جان که دهد مرا نشانی
غزل شمارهٔ ۸۱۸ — هر زمان لاف وفایی می زنی
غزل شمارهٔ ۸۱۷ — خال مشکین بر گلستان می زنی
غزل شمارهٔ ۸۱۱ — ای هجر تو وصل جاودانی
غزل شمارهٔ ۸۱۳ — چارهٔ کار من آن زمان که توانی
غزل شمارهٔ ۸۱۵ — گفتم بخرم غمت به جانی
غزل شمارهٔ ۸۱۶ — ای گشته نهان از همه از بس که عیانی
غزل شمارهٔ ۸۱۴ — ترسا بچه‌ای به دلستانی
غزل شمارهٔ ۸۱۲ — بس نادره جهانی ای جان و زندگانی
غزل شمارهٔ ۸۲۲ — گه به دندان در عدن شکنی
غزل شمارهٔ ۸۲۳ — هر نفسی شور عشق در دو جهان افکنی
غزل شمارهٔ ۸۲۴ — هر شبم سرمست در کوی افکنی
غزل شمارهٔ ۸۲۱ — ای دل اندر عشق غوغا چون کنی
غزل شمارهٔ ۸۲۶ — به سر زلف دلربای منی
غزل شمارهٔ ۸۲۰ — گر نقاب از جمال باز کنی
غزل شمارهٔ ۸۱۹ — خواجه تا چند حساب زر و دینار کنی
غزل شمارهٔ ۸۲۵ — در همه شهر خبر شد که تو معشوق منی
غزل شمارهٔ ۸۳۱ — چو لبت به پسته اندر صفت گهر نبینی
غزل شمارهٔ ۸۳۰ — هر روز ز دلتنگی جایی دگرم بینی
غزل شمارهٔ ۸۲۸ — تا در سر زلف تاب بینی
غزل شمارهٔ ۸۲۹ — به وادییی که درو گوی راه سر بینی
غزل شمارهٔ ۸۳۲ — هرچه هست اوست و هرچه اوست توی
غزل شمارهٔ ۸۲۷ — نگر تا ای دل بیچاره چونی
غزل شمارهٔ ۸۳۴ — گر تو خلوتخانهٔ توحید را محرم شوی
غزل شمارهٔ ۸۳۳ — ای لب گلگونت جام خسروی
غزل شمارهٔ ۸۳۷ — جان به لب آورده‌ام تا از لبم جانی دهی
غزل شمارهٔ ۸۳۵ — سرمست درآمد از سر کوی
غزل شمارهٔ ۸۳۹ — زلف تیره بر رخ روشن نهی
غزل شمارهٔ ۸۳۸ — آفتاب رویت ای سرو سهی
غزل شمارهٔ ۸۳۶ — نگاری مست لایعقل چو ماهی
غزل شمارهٔ ۸۴۰ — گه به کرشمه دلم ز بر بربایی
غزل شمارهٔ ۸۴۲ — منم و گوشه‌ای و سودایی
غزل شمارهٔ ۸۴۱ — ای راه تو را دراز نایی
غزل شمارهٔ ۸۴۴ — از غمت روز و شب به تنهایی
غزل شمارهٔ ۸۴۳ — ز عشقت سوختم ای جان کجایی
غزل شمارهٔ ۸۴۵ — دوش از سر بیهوشی و ز غایت خودرایی
غزل شمارهٔ ۸۴۸ — دلا در راه حق گیر آشنایی
غزل شمارهٔ ۸۴۶ — سر برهنه کرده‌ام به سودایی
غزل شمارهٔ ۸۴۷ — ترسا بچه‌ای دیشب در غایت ترسایی
غزل شمارهٔ ۸۴۹ — ترسا بچه‌ایم افکند از زهد به ترسایی
غزل شمارهٔ ۸۵۰ — رخ تو چگونه بینم که تو در نظر نیایی
غزل شمارهٔ ۸۵۱ — چون روی بود بدان نکویی
غزل شمارهٔ ۸۵۲ — ای آفتاب رویت از غایت نکویی