غزل شمارهٔ ۱۱۳ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیانگر مفهوم عمیق عشق و بی‌اعتنایی به نام و ننگ اجتماعی هستند. شاعر بیان می‌کند که در عشق واقعی هیچ‌گونه اختلافی بین آشتی و جنگ وجود ندارد و عاشق حقیقی باید فراتر از قضاوت‌های اجتماعی و نگرانی‌های مربوط به شهرت باشد. عشق به معشوق آنقدر عمیق است که هیچ چیز نمی‌تواند آن را محدود کند. همچنین، اشاره به اینکه دل عاشق در جستجوی جاهای دیگر است و عقل و جان نمی‌توانند به خواسته‌های عشق پاسخ دهند. در نهایت، شاعر از بندهای فرهنگی و اجتماعی آزاد می‌شود و به حقیقت عشق پی می‌برد، جایی که تنها درد و عشق در سطح قابل قبول هستند و هر چیز دیگری با عشق نمی‌خواند.