غزل شمارهٔ ۱۴۳ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از زیبایی و جذبه معشوق سخن می‌گوید و او را به عنوان پادشاهی در عالم عشق معرفی می‌کند. او به تضاد بین خطای ظاهری و زیبایی واقعی اشاره می‌کند و می‌گوید که عشاق حتی از خطاها و اشتباهات معشوق نیز متوجه نمی‌شوند، زیرا عشق به او آن‌ها را مجذوب کرده است. همچنین، شاعر بیان می‌کند که عشق به معشوق نمی‌تواند زهد و پاکی را به همراه داشته باشد و هیچ‌کس نمی‌تواند به گناه او نزدیک شود. در نهایت، او به تأثیرات عمیق و قابل توجهی که معشوق بر دل عاشقان دارد، اشاره می‌کند و به عطاری می‌گوید که حتی اگر او شکری برای معشوق ببرد، این کار به معنای برآورده شدن خواسته‌های او خواهد بود.