غزل شمارهٔ ۱۴۷ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به دعوت به رهایی از خواب غفلت و لذت بردن از زندگی می‌پردازد. او از ساقی می‌خواهد که شراب را برای بیداری خفته‌ها سرو کند و با اشاره به اهمیت moment حاضر، از نوشیدن آب خضر و جستجوی علم در زمان حال می‌خواهد. شاعر تأکید می‌کند که برای تغییر در زندگی، باید توبه را بشکنی و از قول‌ها و وعده‌های بی‌فایده پرهیز کنی. او می‌گوید که دل غرق در مستی نمی‌تواند به قول‌ها گوش دهد و در نهایت اشاره می‌کند که عمر انسان محدود است و باید از آن بهره‌برداری کرد. به نوعی، این شعر دعوت به زندگی در لحظه و لذت بردن از تجربه‌های زنده است.