غزل شمارهٔ ۱۶۳ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گوینده به عدم توجه و فاصله‌ای که بین او و محبوبش وجود دارد اشاره می‌کند. او می‌گوید که نه در زندگی‌اش حضوری دارد و نه نگاهش متوجه او می‌شود. او محبوب را به آفتابی تشبیه می‌کند که جهان را روشن می‌کند، اما خود او به اندازه ذره‌ای خاک برایش اهمیت ندارد. در ادامه، بیان می‌کند که غم و درد عشق او را رنج می‌دهد و دلش در اثر این عشق به شدت در تنگناست. چندین بار در شعر به عواطف و احساسات متضاد پرداخته شده که نشان از پیچیدگی روابط عاطفی دارد. در نهایت، گوینده از محبوبش می‌خواهد که به او توجه کند و دلش را نسوزاند، زیرا درد او قابل تحمل نیست و وضعش بیش از این بحرانی است.