غزل شمارهٔ ۲۱۷ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف تحولات روحی و معنوی خود می‌پردازد. او از abandoning اصول دینی و گرایش به زندگی رندانه و بی‌غیرتی سخن می‌گوید. شاعر از نفاق و ریا بیزار است و در تلاش است تا از زهد و توبه دوری کند. در نهایت، او به دردی که دل‌خوشان را آزار می‌دهد، اشاره دارد و به آرامش و عشق دست می‌یابد. عطار با اشاره به خود، از فریبندگی و تظاهر در زندگی روحی‌اش صحبت می‌کند.