غزل شمارهٔ ۲۲۲ عطار
عطار نیشابوری / غزلیات / وزن: فعلات فاعلاتن فعلات فاعلاتن (رمل مثمن مشکول)
چو به خنده لب گشایی دو جهان شکر بگیرد
به نظارهٔ جمالت همه تن شکر بگیرد
قدری ز نور رویت به دو عالم ار در افتد
همه عرصه‌های عالم به همان قدر بگیرد
چو در آرزوی رویت نفسی ز دل برآرم
ز دم فسردهٔ من نفس سحر بگیرد
چه غم ره است این خود که دلم دمی درین ره
نه غمی دگر گزیند نه رهی دگر بگیرد
اگر از عتاب غیرت ره عاشقان بگیری
ز سرشک عاشقانت همه رهگذر بگیرد
ز پی تو جان عطار اگر امتحان کنندش
به مدیح تو دو عالم به در و گهر بگیرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره زیبایی و جذبه یک معشوق است که با لبخند و جمالش جهان را شیرین می‌کند. شاعر بیان می‌کند که حتی اگر یک ذره از نور صورت معشوق در دو عالم بیفتد، تمام عالم به همان مقدار شکرین می‌شود. همچنین، او از دلشکستگی‌های عاشقانه و آرزوی دیدار معشوق می‌گوید و بیان می‌کند که هیچ غمی جز عشق برای او باقی نمانده است. در پایان، اشاره می‌کند که حتی اگر از عشق و غیرت معشوق محروم شود، اشک‌ها و عشق او همچنان بر راه عاشقان تأثیر خواهد گذاشت. به این ترتیب، شعر حاکی از عمق عشق و فراق است و تجلی زیبایی معشوق را در زندگی عاشق نشان می‌دهد.