غزل شمارهٔ ۲۶۵ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به موضوع فقر و رابطه آن با روح و انسانیت پرداخته است. شاعر اشاره می‌کند که تنها کسانی می‌توانند به عمق فقر پی ببرند که درک عمیقی از آن داشته باشند و به نوعی محرم این مفهوم باشند. او به این نکته تأکید می‌کند که افرادی که فقر را تجربه نکرده‌اند، قادر به درک واقعی آن نیستند. در ادامه، شاعر به شخصیت‌های بزرگ و نمادین مانند رستم و سلیمان اشاره می‌کند تا نشان دهد که بزرگی و مقام در حضور فقر معنایی ندارد. در نهایت، او از دلی می‌گوید که از غم و شادی آزاد باشد و همچنان بر اهمیت جان و روح انسانی در مواجهه با فقر تأکید می‌کند.