غزل شمارهٔ ۲۷ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به جستجوی حقیقت و معنای عمیق زندگی پرداخته و از وضعیت خود و دیگران ناامید است. او از دوگانگی و نفاق حاکم بر جهان شکایت می‌کند و به دنبال یک عشق واقعی و عمیق می‌گردد. شاعر با اشاره به اینکه همه مردم در خواب غفلت هستند و به دنبال منافع شخصی خود هستند، از وجود فردی کامل و آگاه که بتواند راهنمایی کند، ابراز ناامیدی می‌کند. در نهایت، شاعر از خود می‌پرسد که عطار، سخن‌گوی حقیقت و عشق، در این میان کجاست و به نوعی به فقدان روشنگری در دنیای معاصر اشاره دارد.