غزل شمارهٔ ۲۷۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت‌ها به عمق درد و سرگشتگی درونی خود اشاره می‌کند که به نوعی به زندگی بندگان و گم‌ شدگی‌های انسان‌ها مرتبط است. او به بیابانی می‌تازد که در آن گم شده و هیچ کس را نمی‌بیند. مردان دیگر نیز از گمشدگی در سفر خود صحبت می‌کنند، به طوری که منکران حقیقت، از سفرهای خود سخن می‌گویند. شاعر به مستی و عشق اشاره می‌کند که به او بویی از معشوقش داده است و این عشق، او را از درد و اندوه رهایی می‌بخشد و به زندگی‌اش معنا می‌دهد. در نهایت، او به تأثیر بوی محبت بر زندگی عطار اشاره می‌کند که باعث خوشبختی و طول عمرش شده است.