غزل شمارهٔ ۲۹۰ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دربارهٔ زیبایی و جذابیت معشوق و اثراتی است که بر دل عاشق می‌گذارد. شاعر می‌گوید که معشوق با زیبایی‌اش (که به لعل و قمر تشبیه شده) شکر و جان عاشقان را می‌ستاند. حتی یک نگاه معشوق می‌تواند جان صد عاشق را بگیرد. زیبایی او باعث غبطه و رشک دل‌ها می‌شود و خط و قلم او به طوطی و طلا تشبیه می‌شود. شاعر به اهمیت عشق و جذابیت و نسبت آنها با زر و ثروت اشاره می‌کند و می‌گوید که جانش را هم به معشوق می‌دهد. در نهایت، تأکید می‌شود که زیبایی و عشق از هر گونه ثروتی بالاتر و ارزشمندتر است.