غزل شمارهٔ ۳۰۷ عطار
عطار نیشابوری / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
هر که عزم عشق رویش می‌کند
عشق رویش همچو مویش می‌کند
هر که ندهد این جهان را سه طلاق
همچو دزد چار سویش می‌کند
او نیاید در طلب اما ز شوق
دل به صد جان جستجویش می‌کند
او نگردد نرم از اشکم ولیک
اشک دایم شست و شویش می‌کند
هر که از چوگان زلفش بوی یافت
بی سر و بن همچو گویش می‌کند
هر که در عشقش چو تیر راست شد
چون کمان زه در گلویش می‌کند
سرخ‌روی او بباید شد به قطع
هر که را عشق آرزویش می‌کند
سخت‌دل آهن نه بر آتش نگر
تا چگونه سرخ رویش می‌کند
از درش عطار را بویی رسید
آه از آنجا مشک بویش می‌کند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره عشق و تأثیر آن بر دل انسان نوشته شده است. شاعر بیان می‌کند که کسی که به عشق روی آورد، همچون مویش، به سجایای عشق در می‌آید. همچنین، اشاره می‌کند که باید عشق را به طور کامل پذیرفت و نمی‌توان با دلبستگی‌های سطحی به آن نزدیک شد. عشق به انسان جان تازه‌ای می‌بخشد و اشک‌هایش را به شست‌وشو وادار می‌کند. در نهایت، شاعر به بویی اشاره می‌کند که از در عاشقانه‌اش می‌رسد و نشان‌دهنده عطر عشق است. این تصاویر زیبا نشان‌دهنده عمق و پیچیدگی تجربیات عاشقانه هستند.