غزل شمارهٔ ۳۵۹ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر وصف زیبایی و魅بت دلبر است. شاعر از طرز رفتار و جلوه‌های دلبر می‌گوید که با رویی گشاده و زلفی تاب‌دار نزد او می‌آید. دلبر به دل سنگی که در اوست، لعل می‌بندد و زیبایی او چنان است که همه را مسحور می‌کند. حتی شاهان نیز برای دیدن او در حرکت هستند. زلف‌های او به هم ریخته و چهره‌اش مست‌کننده است و از لبانش بوی شراب می‌آید. خط او در میان سبزی‌های طبیعت مانند قلمی درخشان است و عقل کل به تماشای آن می‌آید. ماه نیز با زیبایی‌اش بر سر او ایستاده و آفتاب مانند تیغ بر او سایه افکنده است. در نهایت، شخصیت او را به گوهری پاک و عزیز تشبیه می‌کند.