غزل شمارهٔ ۳۷۷ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دوستان و یاران می‌خواهد که از خواب بیدار شوند و برای لحظه‌ای شادی و می‌نوشی را جشن بگیرند. او به ساقی دستور می‌دهد که جام‌ها را پر کند و می‌نوشاند، زیرا همه مشتاق لحظات خوش هستند. شاعر به اشتیاق و درد درونی خود اشاره می‌کند و از دوستانش می‌خواهد که گریه کنند و از غم جدایی یاران قدیم در روزهای خوب بگویند. همچنین هشدار می‌دهد که از معاشرت با افراد نااهل دوری کنند تا از درد و رنج خالص محبت الهی بهره‌مند شوند. این شعر تجلی احساسات عمیق انسانی و تقدیر از لحظات زیبا در زندگی است.