نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

غزل شمارهٔ ۴۰۲ عطار

عطار نیشابوری / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

ساقیا گه جام ده گه جام خور

گر به معنی پخته‌ای می خام خور

زر بده، بستان میِ تلخ آنگهی

با بت شیرین سیم‌اندام خور

گردن محکم نداری پس که گفت

کز زبونی سیلی ایام خور

ترک نام و ننگ و صلح و جنگ گیر

توبه بشکن می‌ ستان و جام خور

با فلک تندی مکن عطاروار

باده بستان لیک با آرام خور

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد که جامی برایش پر کند و به او توصیه می‌کند که از نوشیدن شراب و لذت بردن از زندگی دریغ نکند. او به این نکته اشاره می‌کند که باید از زندگی و لذت‌های آن بهره‌مند شد و به بی‌معنایی جدال‌ها و درگیری‌ها توجهی نداشته باشد. همچنین، او پیشنهاد می‌کند که از توبه و دست کشیدن از خواسته‌ها دوری کند و با آرامش به زندگی ادامه دهد. به‌طور کلی، شعر دعوت به لذت‌بردن از زندگی و فراموش کردن مشکلات است.