غزل شمارهٔ ۴۳۰ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به عشق و دلدادگی خود اشاره می‌کند و از درد و رنجی که به خاطر زلف محبوب‌اش متحمل می‌شود، سخن می‌گوید. او می‌گوید که دلش در زلف محبوب گرفتار شده و این زلف چنان او را مجروح کرده که جانش از آن می‌سوزد. شاعر آرزو می‌کند که ای کاش محبوبش به قلب او رحم کند و در دردش کمک کند. او نگران این است که دلش دیگر هیچ اهمیتی نداشته باشد، اما هنوز هم خواهان وصال و نزدیکی به محبوب‌اش است. در پایان، شاعر به عدم یافتن کسی که ارزش عشقش را بفهمد، افسوس می‌خورد و از بی‌کسی خود می‌نالد.