غزل شمارهٔ ۴۶۷ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دربارهٔ حال و هوای عاشقانه و مستی شاعر است. او از عشق و شوری که در دل دارد سخن می‌گوید و می‌گوید که به خاطر عشق، به حالت مستی گرفتار شده است. شاعر به خود می‌گوید که در عشق، همچون خاکی پست، بی‌هستی و خویشتن خویش را گم کرده است. او به احساسات عمیق خود اشاره می‌کند و می‌گوید که هرچند از عشق رنج می‌کشد، اما این حالتی دائمی اوست. او به ساقی می‌خواهد که دستش را بگشاید تا از غم و تنهایی‌اش رهایی یابد. در نهایت، شاعر به یاد می‌آورد که در این وضعیت شدید عشق و مستی، در دنیای خود گم شده است.