غزل شمارهٔ ۴۸۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق و مستی ناشی از آن صحبت می‌کند. او آن‌قدر در عشق غرق شده که نمی‌داند وجود دارد یا ندارد. احساس می‌کند که آتش عشق او را به تنگنا کشانده و از خود بی‌خود شده است. او به این نتیجه می‌رسد که در حقیقت هیچ نیست و از عقل و هوش خود فاصله دارد. شاعر در مورد عشق می‌گوید که یک جرعه نوشیده و از خود رفته است. همچنین به دوپاره شدن خویش و پیوستنش به دوست سخن می‌گوید. از ساقی می‌خواهد که به او نوشیدنی بدهد زیرا از درد توبه‌اش خسته شده است. او همچنین به گذشته و حسرت‌هایش اشاره می‌کند و در پایان به یاد عطار، شاعر بزرگ، نشسته است.