غزل شمارهٔ ۴۸۸ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به بیان حال و هوای دل عاشق می‌پردازد. او احساس می‌کند که در یک بلای عاطفی گرفتار شده و خانه‌اش به مانند ماتم‌سراست. دلش را صدا می‌زند و از او می‌پرسد که حالش چیست، دل پاسخ می‌دهد که بوی آشنایی را حس کرده است. شاعر خود را همچون یک گوی در بازی عشق می‌بیند و به دلبستگی شدیدش اشاره می‌کند. شاعر می‌خواهد جانش را برای معشوق نثار کند، اما می‌داند که پیش از او نیز جان‌هایی به عشق او رفته است. او به عشق به عنوان یک نیروی زنده‌کنند‌ه نگاه می‌کند و به نقش معشوق در زندگیش اشاره می‌کند. زلف معشوق برایش پیچیده و پر از مشکلات است، ولی او هر بار به دنبال راه‌حلی می‌گردد. شاعر از احساسات عمیقش می‌گوید و از اینکه چگونه عشقش را به بار نشسته و از دردها و دل‌نوشته‌ها می‌گوید. در نهایت، او مرزبندی‌های عقل را در عشق خود تجربه می‌کند و دل را به خاطر عشقش به حضرت معشوق تنگ و فشرده می‌بیند.