غزل شمارهٔ ۵۵۸ عطار
عطار نیشابوری / غزلیات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
چون نام تو بر زبان برانم
صد میل به یک زمان برانم
بر نام تو در میان خشکی
کشتی روان روان برانم
زین دریاها که پیش دارم
صد سیل ز دیدگان برانم
از نام تو کشتیی بسازم
وآن کشتی را چنان برانم
کز قوت آن روش به یک دم
کام دل جاودان برانم
رخش فلکی به زین درآرم
بس گرد همه جهان برانم
اسب از سه صف زمان بتازم
وز شش جهت مکان برانم
در هر قدمی ز راه سیلی
از دیدهٔ خونفشان برانم
وین ملک که گشت ملک عطار
در عالم بی نشان برانم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن بخشی از شعر عطار نیشابوری است که شاعر در آن به قدرت و تأثیر نام و یاد محبوب خود اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که با یاد محبوبش می‌تواند به هر چیزی دست یابد، از ساختن کشتی‌های بزرگ گرفته تا عبور از دریاهای پرآشوب و غلبه بر زمان و مکان. عطار از تخیل و احساسات قوی خود برای توصیف این تجربه استفاده می‌کند و نشان می‌دهد که عشق و نام محبوبش می‌تواند او را در برابر تمام چالش‌ها و موانع یاری دهد. در نهایت، او به قدرت نام محبوبش و تأثیر آن بر زندگی‌اش اشاره می‌کند.