غزل شمارهٔ ۶۳۴ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و وابستگی‌اش به معشوق صحبت می‌کند. او به شدت احساساتی شده و در عین حال از درد و رنجی که عشق به او می‌زند، سخن می‌گوید. شاعر می‌خواهد که عشقش را حفظ کند و با جان و دل برای معشوقش آماده است. او از شمعی که در آتش عشق می‌سوزد، مثال می‌زند و می‌گوید که برای امنیت معشوق، حتی اگر جانش از دست برود، آماده است. در نهایت، شاعر به احساس گدایی در عشق اذعان می‌کند و اعلام می‌کند که هر چه معشوق بخواهد، او در خدمتش خواهد بود. این ابیات نشان‌دهنده شدت احساسات و فداکاری‌های شاعر برای عشق است.