غزل شمارهٔ ۶۹۲ عطار
عطار نیشابوری / غزلیات / وزن: مفعول مفاعلن مفاعیلن (هزج مسدس اخرب مقبوض)
چون نیست کسی مرا به جای تو
ترک همه گفتم از برای تو
نور دل من ز عکس روی توست
تاج سر من ز خاک پای تو
خوش خوش بربود جان شیرینم
شیرینی لعل جانفزای تو
برد از سر دلبری دل مستم
مخموری چشم دلربای تو
خون دل من بریختی یعنی
یک بوسه بس است خونبهای تو
نی نی که مرا دریغ می‌آید
آن بوسه تورا به ناسزای تو
از جور چو من کسی چه برخیزد
عطار ندید کس به جای تو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر عواطف عمیق و عشق سوزان شاعری است که به معشوقش ابراز محبت می‌کند. او می‌گوید که هیچ‌کس نمی‌تواند جای معشوق را بگیرد و همه چیز را برای او رها کرده است. نور دل او از زیبایی معشوقش ناشی می‌شود و ارزش او برایش بسیار بالاست. شاعر به قدرت و شیرینی عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی یک بوسه از معشوق برای او کافی است. در نهایت، او به احساس تنهایی و بی‌نظیری عشقش اشاره می‌کند و می‌گوید که کسی مانند او وجود ندارد.