غزل شمارهٔ ۷۴۹ عطار
عطار نیشابوری / غزلیات / وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)
ای از شکنج زلفت هرجا که انقلابی
هرگز نتافت بر کس چون رویت آفتابی
در پیش عکس رویت شمس و قمر خیالی
در جنب طاق چشمت نیل فلک سرابی
بی تنگی دهانت جان مانده در مضیقی
بی آتش رخ تو دل گشته چون کبابی
چون چشم نیم خوابت بیدار کرد فتنه
ناموس شوخ چشمان آنجا نمود خوابی
آن چشمه‌ای که لعلت سیراب شد از آنجا
در خلد هیچ حوری آنجا نیافت آبی
من تاب می نیارم تابی ز زلف کم کن
تا کی بود ز زلفت در دل فتاده تابی
ای گنج آفرینش دلها خراب از تو
آرام گیر با من چون گنج در خرابی
در شش جهات عالم از هشت خلد خوشتر
در تو نگاه کردن در نور ماهتابی
خواهم که مست باشی در ماهتاب خفته
من بر رخت فشانده از چشم تر گلابی
گه کرده بر رخ تو از برگ گل نثاری
گه خورده با لب تو از جام جم شرابی
این آرزوست اکنون عطار را ز عالم
این آرزوی او را هین باز ده جوابی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر عشق و زیبایی است. شاعر از زیبایی معشوق خود سخن می‌گوید و چهره او را به خورشید تشبیه می‌کند که نوری اعجاب‌انگیز دارد. او احساس می‌کند که در برابر زیبایی‌های معشوق، دیگر زیبایی‌ها محو شده‌اند و دلش در تنگناست. شاعر از زلف معشوقش خواهش می‌کند که آرامش او را بر هم نزند و به او وعده می‌دهد که در کنار زیبایی‌ها، خاطره‌ها و رویاهایش را مرور کند. در نهایت، شاعر از معشوق طلب می‌کند که پاسخ آرزوهایش را بدهد.