غزل شمارهٔ ۸۰۴ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از دردی در دل خود سخن می‌گوید که تنها خداوند می‌تواند آن را درمان کند. او خود را ضعیف و بی‌کسی می‌بیند و به خداوند پناه می‌برد. شاعر می‌داند که خطاهایی دارد، اما امیدوار است که رحمت خداوند شامل حال او شود. در نهایت، او از خداوند می‌خواهد که اگر به درگاه او برگردد، او را طرد نکند و حتی اگر دلش پر از غم باشد، نگران جواب منفی خداوند است. شاعر به پیری اشاره می‌کند که جان خود را به حق داده و در نهایت از عطار خواهان سکوت است تا حقایق روحانی را بیان کند.