غزل شمارهٔ ۸۲۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی‌ها و جذابیت‌های فردی می‌پردازد که با وجود ظرافت و نازش، می‌تواند دل‌ها را بشکند و جان‌ها را به تسخیر خود درآورد. شاعر به ویژگی‌هایی مثل مژگان، لب‌ها، رخسار و زلف‌های معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که هر یک از این جذابیت‌ها می‌تواند موجب خشم و طعنه دیگران شود. او به جدایی و ناز معشوقه تأکید کرده و اظهار می‌کند که این ناز، حتی می‌تواند قیمت خود معشوق را نیز کاهش دهد. در نهایت، شاعر به تاثیر عمیق این زیبایی‌ها بر احساسات و دل خود اشاره می‌کند.