غزل شمارهٔ ۸۲۸ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

حافظ در این غزل به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد و عشق را به عنوان آتش قوی که دل‌ها را می‌سوزاند، معرفی می‌کند. او از معشوق می‌خواهد که خود را نمایان کند تا دل‌های عاشق بتوانند از زیبایی او بهره‌مند شوند. پیوند عمیق عشق و اضطراب نیز در این شعر حس می‌شود، به طوری که انتظار و longing برای دیدار معشوق و تاثیر آن بر دل عاشق به خوبی احساس می‌شود. در پایان، شاعر از خواب و حالت‌های آن به عنوان نمادی از عشق و زیبایی یاد می‌کند و به این اندیشه می‌رسد که عشق و زیبایی همیشه در نزدیکی ما هستند.