غزل شمارهٔ ۸۳۸ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از حضور خورشید (نماد زیبایی و جمال) سخن می‌گوید که بر همه می‌تابد، به جز بر خود او. او به نادانی‌اش اعتراف می‌کند که نمی‌تواند از زیبایی‌ها بهره‌مند شود، حتی در جهانی که پر از زیبایی و قدرت است. شاعر به نظر می‌رسد که به قعر دریا (نماد عمق وجود و حقیقت) رفته و از اینجا به تنهایی و ناتوانی خود پی می‌برد. به عبارت دیگر، او احساس می‌کند که عدم آگاهی و جهلش باعث می‌شود که از زیبایی‌ها محروم بماند. در نهایت، شاعر از فرید (شخصی خاص یا نمادی از حقیقت) می‌خواهد که در این حیرت و سردرگمی، محو شود و از گفتن ناتوانی‌ها دست بردارد.