نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

(۱۳) در معنی آن که غیبت گناهی بزرگ است عطار

عطار نیشابوری / بخش نوزدهم / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

چنین نقلست در توراة کان کس

که او غیبت کند، آنگاه ازان پس

ازان توبه کند، آخر کسی اوست

که در صحن بهشتش ره دهد دوست

وگر خود توبه نکند اوّلین کس

که در دوزخ رود او باشد و بس

اگر تیغ زبانش چون زبانه

شود چون رمحِ خطّی راست خانه

نشان راستی دل بوَد آن

که دل را اوّلین منزل بوَد آن

درین مجلس بزرگان جهان را

چو خاموشی شرابی نیست جان را

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این متن اشاره شده است که اگر کسی غیبت کند و سپس از آن توبه کند، می‌تواند در بهشت مورد لطف و رحمت خداوند قرار گیرد. اما اگر توبه نکند، او اولین کسی خواهد بود که به دوزخ خواهد رفت. همچنین به زبان اشاره شده که اگر مانند شمشیری تند و مخرب باشد، نشان‌دهنده‌ی عدم صداقت دل است. در نهایت، بیان می‌شود که در جمع بزرگانی که حضور دارند، اگر خاموشی وجود داشته باشد، به معنای فقدان روح و زندگی در آن جمع است.