(۷) حکایت معشوق طوسی با سگ و مرد سوار عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به مقایسه‌ای بین معشوق و سگ پرداخته است. در آغاز، معشوقی به نام طوسی در حال عبور است و ناگهان سگی به او نزدیک می‌شود و به دلیل نا آگاهی از وضعیت خود، سنگی به او می‌زند. سپس سوار سبزجامه‌ای از دور می‌رسد و به سگ می‌گوید که او نمی‌داند که به چه کسی حمله می‌کند؛ چون او و معشوق در اصل با هم هم‌رنگ و هم‌قالب نیستند. شاعر تأکید می‌کند که سگ بر اساس طبیعت خود نمی‌تواند فرای او فزونی یابد، و می‌گوید که اگرچه ظاهر سگ ناپسند است، اما در حقیقت صفات والایی دارد. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که بسیاری از اسرار در درون سگ نهفته است که ظاهر آن نمی‌تواند آن را پنهان کند.