(۹) سؤال کردن آن درویش از مجنون که سال عمر تو چندست عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر گفتگو بین یک درویش و مجنون را روایت می‌کند. درویش از مجنون می‌پرسد که چند سال دارد و مجنون پاسخ می‌دهد که سنش هزار و چهل سال است. درویش تعجب می‌کند و می‌گوید آیا دیوانه‌تر شده‌ای؟ مجنون توضیح می‌دهد که زندگی‌اش تنها به یک لحظه‌ای که با لیلی گذرانده می‌ارزد و بقیه عمرش برای او زیان است. او می‌گوید که در آن یک لحظه‌ای که با لیلی بود، ارزش آن به اندازه هزار سال است. سپس مجنون به مفهوم وجود و عدم اشاره می‌کند و می‌گوید که وجود اصلی بی‌نهایت است و همه چیز در آنجا در سجود است. وجود واقعی عبارت است از یکتایی که نه کم و نه زیاد است. مجنون به زیبایی وجود اشاره کرده و به این نکته می‌پردازد که زندگی مادی، در برابر آن وجود بی‌نهایت، ارزش چندانی ندارد. این شعر در نهایت به فلسفه وجود و ارزش زمان و عشق می‌پردازد و نشان می‌دهد که درک عمیق از وجود می‌تواند زندگی را به شکل متفاوتی معنی کند.