حکایت مردی گران جان که در بیابان به درویشی رسید عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، یک مرد ثروتمند در بیابانی به درویشی برمی‌خورد و از او می‌پرسد که چه کار می‌کند. درویش در پاسخ می‌گوید که در تنگنای زندگی گیر کرده است. مرد ثروتمند به او می‌گوید که اینگونه که می‌گوید درست نیست زیرا در بیابان وسیع، تنگنا وجود ندارد. درویش می‌افزاید که اگر در این موقعیت نبود، نه به تنگنا می‌افتاد و پرسش می‌کند که وعده‌های خوش زندگی چه سودی دارند وقتی عاقبت به آتش می‌انجامند. او بر این باور است که دنیا موقتی است و مثل شیران باید از آتش دنیا دوری کند. در نهایت، درویش اشاره می‌کند که اگر از دنیای مادی رها شود، به آرامش و سرای خوشی خواهد رسید و این دنیای فانی نه نام و نشانی از خود باقی می‌گذارد.