حکایت مردی که گشایش میخواست و جواب رابعه به او عطار
عطار نیشابوری / بیان وادی طلب / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
بیخودی میگفت در پیش خدای
کای خدا آخر دری بر من گشای
رابعه آنجا مگر بنشسته بود
گفت ای غافل کی این در بسته بود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به انسانی اشاره میکند که بیدلیل از خداوند درخواست کمک میکند و در پی گشوده شدن درهایی به سوی خیر و راهیابی است. اما رابعه، که به نوعی نماد آگاهی و حقیقت است، به او یادآوری میکند که دروازههای بستهای وجود ندارد و انسان باید خود را از غفلت بیدار کند.