شمارهٔ ۱۰۵ عطار
عطار نیشابوری / باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
کو دل که بلای روزگارِ تو کشد
کو جان که عقوبتِ شمارِ تو کشد
من ننگِ زنان مستحاضه شدهام
کو گردنِ امردان که بارِ تو کشد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره‌ی سختی‌ها و مصائب زندگی است. شاعر به دنبال کسی می‌گردد که بتواند دردها و عواقب روزگار را تحمل کند. او احساس ننگ و شرمساری می‌کند و از مردان بی‌گناه می‌خواهد که بار این درد را بر دوش بکشند. به طور کلی، شعر بیانگر احساس ناچاری و فشاری است که شاعر در زندگی تجربه می‌کند.