شمارهٔ ۱۲ عطار
عطار نیشابوری / باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
عالم که فنای محض، سرمایهٔ اوست
چون شش روزهست، لطف تو، دایهٔ اوست
هر ذرّه که در سایهٔ لطف تو نشست
بر هشت بهشت، تا ابد، سایهٔ اوست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به اهمیت و نقش خداوند در هستی اشاره می‌کند. او می‌گوید که جهان در واقع در تسلط و فنا به سرمایه وجود خداست و رحمت و لطف خداوند مانند دایه‌ای از او نگهداری می‌کند. هر ذره‌ای که تحت سایه لطف خدا قرار گیرد، در واقع به بالاترین درجات بهشت دست می‌یابد و تا ابد تحت حمایت آن رحمت خواهد بود.