شمارهٔ ۱۷ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی عظمت و جلال خاص خداوند صحبت می‌کند. شاعر به این نکته اشاره دارد که نه عقل و نه جان هیچ‌گاه قادر نیستند به پویایی و جلال الهی برسند. حتی اگر نور و سایه‌ای به سوی او بیاید، باز هم نمی‌تواند به مرتبه‌ی جمال او نزدیک شود. در واقع، این ابیات نشان‌دهنده‌ی بی‌نهایتی و فراتر از درک بودن صفات الهی است.