شمارهٔ ۵۶ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از احساسات عمیق و متضادی صحبت می‌کند که در صبحگاه به سراغش می‌آید. او می‌گوید گاهی با ناله و آه به او تحفه‌ای می‌دهی و گاهی با تشریف و مقام، او را با یک آه همراهی می‌کنی. شاعر از این می‌خواهد که به بی‌خودی خود ادامه دهد تا معشوق هم او را به حال خود برساند. در کل، این اشعار انعکاسی از عشق و تمنای نزدیکی به معشوق است.