شمارهٔ ۷۳ عطار
عطار نیشابوری / باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
چون مونسِ من ز عالم اندوه تو بود
شادی دلم به هر غم اندوه تو بود
درد دلِ اندوهگِنَم در همه عمر
گر بود مُفرِّحی، هم اندوه تو بود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات بیان می‌کند که منبع اصلی شادی و آرامش او، غم و اندوه محبوبش است. او می‌گوید که حتی در تمام دوران زندگی‌اش، درد و اندوهش به خاطر معشوق بوده و اگر لحظه‌ای از غم او فرحی باشد، آن هم از اندوه او نشأت می‌گیرد.