شمارهٔ ۷۹ عطار
عطار نیشابوری / باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
جانا که به جای تو تواند بودن
دل را چه به جای تو تواند بودن
در هر دو جهان نیست کسی را ممکن
چیزی که سزای تو تواند بودن
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات بیانگر این هستند که هیچ چیز و هیچ کس نمی‌تواند جای تو را پر کند و دل انسان نمی‌تواند از تو جدا شود. وجود تو در دو جهان بی‌نظیر است و هیچ چیزی شایسته‌ی تو نیست. با این بیان، شاعر به اهمیت و ارزش بی‌نظیر محبوبش اشاره می‌کند.