شمارهٔ ۹۲ عطار
عطار نیشابوری / باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
از هیبت تو این دل غم خواره بسوخت
دل خود که بود که جان بیچاره بسوخت
یا رب بمسوز این تن سرگردان را
کز آتش تشویر تو صد باره بسوخت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر شعور و عشق عمیق شاعر به معشوق است. شاعر می‌گوید که عشق و زیبایی معشوق باعث سوختن دل او و حتی جانش شده است. او از خداوند می‌خواهد که این جسم سرگردان و بی‌هدف را نیز بسوزاند، زیرا عشق معشوق باعث شده که او بارها و بارها در آتش اشتیاق بسوزد.