نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۴۱ عطار

عطار نیشابوری / باب دهم: در معانی مختلف كه تعلّق به روح دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

مرگ است خلاص عالم فانی را

درهم چه کشی ز مرگ پیشانی را

گر مزبلهٔ تن تو را مرگ رسید

با مرگ چکار جان تو با جانی را

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر اشاره به inevitability یا اجتناب‌ناپذیری مرگ دارد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که مرگ به طور کلی پایان زندگی را رقم می‌زند و نمی‌توان از آن فرار کرد. او همچنین می‌گوید که حتی اگر بدن دچار چالش و مشکلاتی شود (مانند "مزبله" بودن)، در نهایت مرگ همگان را فرا می‌گیرد و سوالی را مطرح می‌کند که با مرگ چه باید کرد و روح چگونه با آن کنار خواهد آمد.