شمارهٔ ۳۶ عطار
عطار نیشابوری / باب یازدهم: در آنكه سرّ غیب و روح نه توان گفت و نه توان / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
بیچاره دلم که راحت جان میجست
جمعیت ازان زلف پریشان میجست
در تاریکی زلف تو فانی گشت
کز تاریکی چشمهٔ حیوان میجست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از عشق و دلمشغولی‌‌‌اش نسبت به عشق معشوق سخن می‌گوید. دل او در جستجوی آرامش است، اما به خاطر زلف‌های پریشان معشوق و تاریکی آنها، این آرامش از او دور شده است. در واقع، معشوق به گونه‌ای است که دل شاعر در تلاش برای نیافتن آرامش به تاریکی می‌افتد.