شمارهٔ ۵۲ عطار
عطار نیشابوری / باب یازدهم: در آنكه سرّ غیب و روح نه توان گفت و نه توان / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
سرّی که دلِ دو کَوْن خون داند کرد
گفتی دلم از پرده برون داند کرد
نابینایی نیم شبی در بُنِ چاه
مویی به هزار شاخ چون داند کرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر از احساسات عمیق و پیچیده‌ای صحبت می‌کند. او به عشق و دلتنگی اشاره می‌کند و چگونگی تپش دل را توصیف می‌کند. همچنین، در مورد نابینایی که در تاریکی شب به دنبال چیزی می‌گردد و تشبیهی از مو و شاخ را به کار می‌برد که نشان‌دهنده‌ی تلاش‌های بی‌نتیجه و دشواری است. این ابیات نشان‌دهنده‌ی رنج و جستجوی ناامیدانه در زندگی است.