شمارهٔ ۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این مصرع‌ها به احساس ناتوانی و بی‌سرنوشتی مردم اشاره شده است. شاعر از نمادهای جهانی و جاه و مقام صحبت می‌کند و بر این باور است که در سرزمین خود، با وجود تمامی مشکلات و دردها، دل مردم آسیب‌دیده و بی‌چاره ثبت می‌شود. همچنین، برای هر قدمی که بر می‌دارند، یادآور سختی‌ها و تلخی‌های زندگی آن‌هاست و خاک سرزمینشان بر سرشان می‌ریزد. این ابیات، بیانگر غم و اندوه عمیق جامعه است.